Άρθρα ιστορικού περιεχομένου για τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής (C.S.A. 1861-1865) που δημοσιεύονται στο ιστολόγιό μου Κόκκινος Ουρανός


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Απέβαλαν μαθήτρια από το σχολείο γιατί φορούσε μπλούζα με την σημαία των Νοτίων


Γεννημένη στο Νότο 14χρονη μαθήτρια υφίσταται διακρίσεις από το σχολικό σύστημα του New Jersey

Ένα άλλο σχολείο της κυβέρνησης των ΗΠΑ επιβάλει μια πολιτική που απαγορεύει το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της κουλτούρας των ανθρώπων του Νότου. Οι γονείς εξετάζουν το ενδεχόμενο να αποσύρουν την κόρη τους από το σχολείο εξαιτίας του περιστατικού. Το μήνυμα του σχολικού συστήματος είναι σαφές - δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από πολιτικές που δεν αντιμετωπίζουν τα σύμβολα μας και τους Νότιους μαθητές μας (η μαθήτρια σε αυτή την περίπτωση ήταν μέρος της Νότιας διασποράς) με ισότητα στα κυβερνητικά σχολεία. Είναι μέρος του συστήματος καταπίεσης των ανθρώπων μας, ένα σύστημα που θέλει να καταστρέψει την ευημερία μας και να μας καταστήσει λιγότερο ασφαλείς. Η Lisa Coryell έχει την ιστορία για το NJ.com:

Μία μητέρα μαθήτριας σχολείου στο Kreps Middle λέει ότι η κόρη της διώχθηκε επειδή φορούσε ένα φούτερ που είχε μία εικόνα με τη συνομόσπονδη σημαία και λέει ότι το σχολείο υπερέβη τα όριά του και παραβίασε το δικαίωμα της κόρης της στην ελευθερία του λόγου.

Η Jane West λέει ότι σκέφτεται να πάρει από το σχολείο την κόρη της, Torri Albrecht, ακόμη και αν οι υπάλληλοι επιμένουν ότι η σημαία – που θεωρείται από πολλούς ως σύμβολο φυλετικών διακρίσεων - δεν ήταν ο λόγος που το κορίτσι διώχθηκε.

«Τώρα το λένε επειδή γνωρίζουν ότι πραγματικά το παρατράβηξαν αυτή τη φορά," είπε η West. «Αν δεν ήταν το πρόβλημα με το φούτερ, γιατί ο αντιπρόεδρος με κάλεσε στις 10 την Δευτέρα και απαίτησε να φέρω μια αλλαξιά ρούχα για την κόρη μου;"

"Μου είπε ότι είχε αρκετούς μαθητές και καθηγητές που πήγαιναν στο γραφείο του για να του πουν ότι τους ενοχλούσε η μπλούζα», είπε.

"Τα παιδιά από την Ινδία φορούν τα τουρμπάνια τους. Τα εβραιόπουλα φορούν τα σκουφάκια τους, τα yarmulkes», είπε. "Του είπα ότι η Torri γεννήθηκε στη Βιρτζίνια. Αυτή είναι η σημαία της νότιας κληρονομιάς της και δεν θα της πω να τη βγάλει. Είπε ότι «Υποθέτω ότι θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες».

Η West είπε ότι πριν κατευθυνθεί στο σχολείο κάλεσε στο κινητό τη κόρη της για να της πει να μην ακολουθήσει οποιαδήποτε παραγγελία για να βγάλει την μπλούζα και να γυρίσει το μέσα έξω.

Όταν έφτασε στο σχολείο της είπαν ότι είχε δοθεί στην κόρη της μια μονοήμερη αποβολή, είπε.

Πηγή

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Μία φορολογική διαμάχη που ονομάστηκε ‘Εμφύλιος Πόλεμος’


Της Devika Patel (Taki's Magazine*) / μετ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι Νότιοι στον Αμερικάνικο «εμφύλιο» πόλεμο είναι ένας παρεξηγημένος λαός. Τον Απρίλιο που μας πέρασε συμπληρώθηκαν 150 χρόνια από τότε που οι πρώτες βολές έπεσαν στο Fort Sumter. Ήταν η επίσημη έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου. Αν και οι εχθροπραξίες δεν κράτησαν ούτε το μισό του πολέμου του Βιετνάμ ή ακόμη και των τωρινών εχθροπραξιών στο Αφγανιστάν, είναι ο πόλεμος που σκότωσε τους περισσότερους Αμερικάνους, αλλά και πιστεύεται από πολλούς ότι ήταν ο πιο δικαιολογημένος από όλους τους πολέμους του αμερικάνικου έθνους. Εξάλλου, ήταν η αιματοχυσία που ελευθέρωσε τους δούλους και άνοιξε το δρόμο για τα πολιτικά δικαιώματα και το Kumbaya (το Αφροαμερικάνικο spiritual τραγούδι).

Αλλά ακόμα κι αν η ιστορία είχε αίσιο τέλος (ή περίπου), και ακόμη και αν η δουλεία ήταν αφόρητη, απάνθρωπη, κακή, και οικονομικά ηλίθια, οι σύγχρονοι Αμερικανοί επίμονα αγνοούν το προφανές γεγονός ότι ο πόλεμος του Λίνκολν ήταν εντελώς αντίθετος με το πνεύμα με το οποίο αυτό το έθνος ιδρύθηκε, όταν 13 πολιτείες αποφάσισαν να αποχωρήσουν από την ένωσή τους, ή από την «Βρετανική Αυτοκρατορία», όπως μερικές φορές ονομάζεται. Ίδρυσαν ένα νέο έθνος μέσω της απόσχισης τεσσάρων πολιτειών και επτά έτη πριν από την επίσημη ανακήρυξη του Λίνκολν, ο οποίος γελοιωδώς υποστήριξε ότι ο αγώνας του ενάντια στην απόσχιση ήταν στο ίδιο πνεύμα με αυτό των ιδρυτών του έθνους μας. Στην πραγματικότητα, η τυραννική, φιλο-φορολογική φύση του Λίνκολ ήταν ακριβώς το είδος της καταπίεσης από το οποίο η Ουάσινγκτον και άλλες πολιτείες προσπάθησαν να αποδεσμευτούν πίσω στο 1776. Ο πόλεμος ελάχιστα ήταν για το ζήτημα της δουλείας.

Οι επαναστάτες ιδρυτές ήταν αρκετά σαφείς κατά τη σύνταξη του Συντάγματος: "Οι εξουσίες δεν έχουν ανατεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες από το Σύνταγμα, ούτε απαγορεύονται από αυτό στις πολιτείες, αλλά είναι στην αρμοδιότητα των πολιτειών, αντίστοιχα, ή του λαού" Αυτοί οι ιδεαλιστές κατανοούσαν ότι η συγκεντρωτική κυβέρνηση ήταν ένα αναγκαίο κακό, αλλά περιόριζαν την ομοσπονδιακή εξουσία και τις πηγές των εσόδων της στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν μια μάχη για τα έσοδα.

Ρωτήστε οποιοδήποτε γνώστη Νότιο, και αυτός ή αυτή είναι πιθανό να συμφωνήσει με τον Κάρολο Ντίκενς, ο οποίος έγραψε:

«... Η επίθεση του Βορά κατά της δουλείας δεν είναι παρά ένα κομμάτι της προσχηματικής απάτης που συγκάλυπτε την κρυμμένη επιθυμία του για τον οικονομικό έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών ... Ένωση σημαίνει τόσα εκατομμύρια χαμένα κάθε χρόνο για το Νότο... Απόσχιση σημαίνει απώλεια των ίδιων εκατομμυρίων για τον Βορά. Η αγάπη του χρήματος είναι η ρίζα αυτού του κακού, όπως και πολλών, πολλών άλλων δεινών. Η διαμάχη μεταξύ του Βορρά και του Νότου είναι μόνο ένας φορολογικό καυγάς.»

Αυτή η δημοσιονομική διαμάχη χρονολογείται από την ίδρυση της χώρας, όταν ένας δασμός εισήχθη στο Σύνταγμα και ένα από τα πρώτα νομοθετήματα που το νέο Κογκρέσο πέρασε ήταν ο δασμός του 1789, ένα καθήκον στο πέντε έως δέκα τοις εκατό στα εισαγόμενα αγαθά. Πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο, το τέλος αυτό αυξήθηκε πάνω από εννέα στα δέκα δολάρια σε ομοσπονδιακά έσοδα.

Ο πρώτος προστατευτικός δασμός γεννήθηκε το 1816, με στόχο την προστασία των Αμερικανών από την υποχρέωση του ανταγωνισμού με την φθηνή εργασία στην Ευρώπη. Αυτό το καθήκον είχε επίσης στόχο τη διάδοση όλου του πλούτου από το Νότο και την ενίσχυση της δύναμης των βιομηχανικών πωλήσεων του Βορά». Δεδομένου ότι ο Νότος εξήγαγε το περισσότερο από το βαμβάκι και τις καλλιέργειες καπνού (μόνο το 20% της Νότιας καλλιέργειας πωλούνταν στην εγχώρια αγορά), θα μπορούσε είτε να καταβάλλεται για τις εξαγωγές του σε μετρητά ή μέσω κατασκευασμένων ευρωπαϊκών προϊόντων. Αν οι νότιοι επέλεγαν το τελευταίο, θα έπαιρναν καλύτερη τιμή. Ήταν οικονομικό να αγοράσουν από την Ευρώπη, της οποίας η μείωση του κόστους εργασίας επέτρεψε στους κατασκευαστές τους να είναι πιο φτηνοί από τους υψηλότερα αμειβόμενους ομολόγους τους στη Βόρεια Αμερική.

Οι Βόρειοι, οι οποίοι ήθελαν αρχικά την προστασία της ανθούσας κατασκευαστικής βιομηχανίας τους, έβλεπαν τώρα μια ευκαιρία για μονοπώλιο μέσω αυτού που αργά γινόταν απαγορευτικό τιμολόγιο. Εάν το Κογκρέσο τηρούσε την αύξηση του φόρου για τα εισαγόμενα εμπορεύματα, τότε οι πλούσιοι νότιοι θα ήταν αναγκασμένοι να αγοράζουν σίδηρο και κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα από τα Βόρεια εργοστάσια. Ήταν μια γλυκιά συμφωνία για τους βιομήχανους. Οι Βόρειοι που πολιτικά κυριαρχούσαν στο Κογκρέσο κατάφεραν να περάσουν ένα δασμό ύψους 35% στα τέλη του 1824. Όταν το Κογκρέσο ψήφισε το «δασμολόγιο των βδελυγμάτων» το 1828, σύμφωνα με το οποίο οι δασμοί έφταναν όρο πάνω από 50%, οι νότιοι ένιωσαν χτυπημένοι. Ήταν μεγάλη πληγή να πληρώνουν το 87% του συνόλου των ομοσπονδιακών εσόδων.

Σε απάντηση προς το δασμολόγιο του 1828, η Νότια Καρολίνα αρνήθηκε να συλλέγει οποιουσδήποτε δασμούς για τα εισαγόμενα εμπορεύματα που πουλιόνταν στα λιμάνια της, και αυτή η λεγόμενη «ακύρωση» (“nullification”) της ομοσπονδιακής φορολογικής νομοθεσίας έφερε μια κρίση στην οποία για πρώτη φορά ακούστηκε το θέμα της απόσχισης. Ο Πρόεδρος Andrew Jackson τελικά υπέκυψε, και οι ομοσπονδιακοί συμφώνησαν να επαναφέρουν τις τιμές στα επίπεδα του 1816 για μια περίοδο δέκα ετών, και οι εισφορές θα έφταναν στο περίπου 15% μέχρι το 1842. Οι Δημοκρατικοί του Κογκρέσου, που ήταν κυρίως νότιοι, ήταν σε θέση να μειώσουν τους δασμολογικούς νόμους περαιτέρω στη δεκαετία του 1840 και του 1850. Το 1857 τα ποσοστά ήταν τα χαμηλότερα στην ιστορία. Η ειρήνη είχε επιτευχθεί μέχρι τον Πανικό του 1857, όταν οι οπαδοί του προστατευτισμού και πάλι συσπειρώθηκαν ζητώντας υψηλούς δασμούς ως θεραπεία για την επακόλουθη ύφεση.

Τον Μάιο του 1860, το Κογκρέσο περίμενε μέχρι την ώρα που οι γερουσιαστές από τις χαμηλότερες έξι νότιες πολιτείες έλειπαν από το ρόστερ και ψήφισαν το δασμολόγιο Morrill (Morrill Tariff), το οποίο έλαβε ισχύ τον Μάρτιο του 1861, λίγες εβδομάδες πριν ξεκινήσουν οι εχθροπραξίες στο Sumter. Ο μέσος όρος των δασμών αυξήθηκε από περίπου 15% στο 37%, με αυξήσεις έως 47% μέσα σε τρία χρόνια. Και με τους νότιους να λείπουν από το Κογκρέσο των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του τετραετούς (εμφύλιου) πολέμου, τα τιμολόγια για τα Ευρωπαϊκά αγαθά εκτινάχθηκαν στο 49% το 1868.

Οι Βόρειοι πολίτες γνώριζαν καλά τι θα έχαναν. Στις 10 Δεκεμβρίου 1860, η Chicago Daily Times έγραψε τις πιθανές οικονομικές επιπτώσεις από την απόσχιση του Νότου:

«Με ένα μόνο χτύπημα, το εξωτερικό εμπόριό μας πρέπει να μειωθεί σε λιγότερο από το μισό από αυτό που είναι τώρα. Το ακτοπλοϊκό εμπόριό μας θα περάσει σε άλλα χέρια. Το ήμισυ της ναυτιλίας μας, θα βρίσκεται σε αδράνεια στις προβλήτες μας. Θα πρέπει να χάσουμε το εμπόριο μας με το Νότο, με όλα τα τεράστια κέρδη του. Οι κατασκευαστές μας θα είναι σε απόλυτη ερήμωση.»

Το χρήμα, η ρίζα όλων των κακών, ήταν και η ρίζα του πιο θανατηφόρου πολέμου στην ιστορία των ΗΠΑ. Η δουλεία είχε μικρή σχέση με τα πληγωμένα συναισθήματα της κάθε πλευράς.

Αλλά πέρα ​​από τον πόλεμο των δασμών, τους νότιους τους έκαιγε και κάτι άλλο, μεγαλύτερο: το ότι περιφρόνησαν τον Λίνκολν. Το Ρεπουμπλικανικό του κόμμα ήταν μία αυστηρά Βόρεια εφεύρεση, που ιδρύθηκε μόλις λίγα χρόνια πριν την επίθεση στο Sumter το 1854, και η εκλογή του σήμαινε ότι τα νότια θέματα θα αγνοηθούν για τέσσερα χρόνια. Στην πραγματικότητα, δεν είχαν ιδέα για το πόσο κακό πρόεδρος θα ήταν ο «δίκαιος Abe». Ο «Μεγάλος Ελευθερωτής» έδειξε πόσο σεβόταν την ελευθερία όταν ανέστειλε τα habeas corpus δικαιώματα ένα μήνα μετά τη σύγκρουση και κήρυξε στρατιωτικό νόμο. Όχι μόνο ο Λίνκολν κατέλυσε τα δικαίωμα των Νότιων πολιτών να αυτοκυβερνηθούν, αλλά τώρα επιδίωκε να επεκτείνει την εκτελεστική εξουσία του σε βάρος των πολιτικών δικαιωμάτων των πολιτών του. Οι Αμερικανοί είναι εκπληκτικά πρόθυμοι, και τότε και τώρα, να παραδώσουν τις ελευθερίες τους, χωρίς να απαιτούν απόδειξη, όταν το κράτος ισχυρίζεται ότι η χώρα βρίσκεται υπό απειλή.

Ο Λίνκολν δεν είχε κανένα πόνο με τη δουλεία. Εκείνος είναι που είπε:

«Δεν έχω σκοπό, άμεσα ή έμμεσα, να παρέμβω στο θεσμό της δουλείας, όπου υπάρχει. Πιστεύω ότι δεν έχω κανένα νόμιμο δικαίωμα να το πράξω και δεν έχω καμία διάθεση να το πράξω .... Εάν θα μπορούσα να σώσω την Ένωση, χωρίς να αποδεσμεύσω κανένα σκλάβο θα το έκανα .... Ότι κάνω για τη δουλεία, και την έγχρωμη φυλή, το κάνω γιατί πιστεύω ότι βοηθά να σωθεί η Ένωση. Και ότι υπομένω, το υπομένω γιατί δεν πιστεύω ότι θα βοηθήσει να σωθεί η Ένωση.

Ήθελε μια ισχυρή, κεντρική κυβέρνηση που θα διοικούσε τις αποδυναμωμένες πολιτείες με όση εξουσία θα μπορούσε να έχει. Αν και ποτέ δεν έζησε για να δει τον φασισμό ή τον κομμουνισμό, ο Lincoln κατανοούσε ακριβώς το ρόλο του δικτάτορα.

Ακόμα και μετά τον θάνατο του Λίνκολν, και για δώδεκα χρόνια μετά που ο πόλεμος είχε τελειώσει, η περίοδος της «Ανασυγκρότησης» ήρθε και απέδειξε ότι ο πόλεμος πολύ λίγη σχέση είχε με τη δουλεία. Αν οι Βόρειοι νοιάζονταν κυρίως για την απελευθέρωση των σκλάβων, οι στρατιώτες θα είχαν εκκενώσει το Νότο λίγο μετά την παράδοση του στρατηγού Lee. Αντ’ αυτού, υπήρξε μία νέα ‘εθνική’ οικοδόμηση της γης του Dixie. Οποιοσδήποτε συνδέονταν με το προηγούμενο καθεστώς ή ήταν στρατιώτης (ουσιαστικά όλα οι νότιοι άντρες) δεν μπορούσε πλέον να ψηφίσει, να έχει μία διοικητική θέση, ή να ασκήσει τα συνταγματικά του δικαιώματα χωρίς δέσμευση ότι υποστηρίζει την Ένωση. Οι Νότιοι αναγκάστηκαν να παραδώσουν την αξιοπρέπειά τους και να δώσουν όρκο υποταγής στους κατακτητές τους που είχαν ρημάξει το λαό τους και τη γη τους. Οι Νότιοι είδαν το δικαίωμά τους σε μια αντιπροσωπευτική κυβέρνηση να αναστέλλεται επ’ αόριστον, την αξιοπρέπειά τους να ποδοπατείται, και πάνω από ένα τέταρτο εκατομμύριο πολιτών της να θανατώνονται από τους ξένους εισβολείς από τον Βορρά, και θα έπρεπε τώρα όλα αυτά να τα καταπιούν. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι ηττημένοι Νότιοι συσσώρευσαν θυμό για πολλές γενιές μετά τη συνθηκολόγηση στο Appomattox. Ακόμη και τώρα, στο σύγχρονο, μετα-βιομηχανικό Νότο, το να ονομάζεσαι «Γιάνκης» δεν είναι φιλοφρόνηση. Και λίγη σχέση έχει με τη Διακήρυξη Χειραφέτησης.

Φαίνεται ωραίο να σκεφτόμαστε ότι η ουσία της σύγκρουσης ήταν η δουλεία και ότι ο πόλεμος ήταν μια νίκη για όλους τους Αμερικανούς, αλλά αυτή η θεωρία δεν έχει τις ρίζες της στην πραγματικότητα. Παρόλα αυτά, οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουν να ταΐζουν τους μαθητές τους με αυτές τις ανοησίες για τον ίδιο λόγο που συχνά δείχνουν ταινίες για το ίδιο θέμα: κρατάει τα παιδιά στο να ψυχαγωγούνται και αποτρέπει περίεργες σκέψεις και δύσκολες ερωτήσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν προβλήματα με τους γονείς, τους προϊσταμένους , ή τα σχολικά συμβούλια. (Δίδασκα σε ένα δημόσιο γυμνάσιο για ένα χρόνο και ένας αναστεναγμός ανακούφισης έβγαινε κάθε μέρα που τελείωνα τη δουλειά μου. Οι έφηβοι είναι απίστευτοι στο να σε κολλάνε στο τοίχο.)

Αν και η ιστορία γράφεται και ξαναγράφεται από τους νικητές, και οι καθοδηγούμενες μάζες προτιμούν συνήθως την προπαγάνδα από την αμερόληπτη εξιστόρηση των γεγονότων, η άρνησή μας να αναγνωρίσουμε ότι οι νότιες πολιτείες είχαν αρκετούς νόμιμους λόγους εναντίον της Ένωσης είναι σαν πιστεύουμε ότι η αστάθεια και η καταπίεση στη Λιβύη ήταν απειλές για τα συμφέροντα των ΗΠΑ: Μπορεί να ακούγεται ωραίο, αλλά δεν έχει καμία βάση στην πραγματικότητα.

* Το Taki's Magazine ή "Takimag" είναι ένα online πολιτικό και πολιτιστικό περιοδικό που εκδίδει ο Ελληνοαμερικάνος παλαιοσυντηρητικός δημοσιογράφος Taki Theodoracopulos.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ/ Πηγή

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Αφρικανός μετανάστης παραπονιέται για την μπλούζα Γερμανού με την σημαία των Νοτίων


Ένας φίλος του Southern National Network από τη Γερμανία, ο Sven, έγραψε χθες στο Facebook το επεισόδιο που είχε με ένα αφρικανικό μετανάστη ο οποίος ήταν αντίθετος στην σημαία των Νοτίων που είχε στη μπλούζα του (που απεικονίζεται παραπάνω).

«Σήμερα, ήρθα στη δουλειά μου, φορώντας τη Polo μπλούζα μου με το "Old Dixie". Άρχισα να δουλεύω και ξαφνικά ένας Αφρικανός έρχεται και μου λέει: "Φοράς μία ρατσιστική σημαία στη μπλούζα σου. Είσαι ρατσιστής;" Και είπα "Αν μισείς τη σημαία αυτή, χρειάζεσαι ένα μάθημα ιστορίας." Ο Αφρικάνος παραπονέθηκε στο αφεντικό μου, και τη Δευτέρα έχω μια συνάντηση με το αφεντικό μου. Ελπίζω να μην απολυθώ .... Και αυτό στη Γερμανία! Ωστόσο, δεν θα αποκηρύξω τους Νότιους φίλους μου και την αγαπημένη μου Dixieland!

Deo Vindice! Sic Semper Tyrannis!


- Στο Τέξας των ΗΠΑ, το Τμήμα Μηχανοκινήτων Οχημάτων ψήφισε ομόφωνα την Πέμπτη να απορρίψει τις πινακίδες κυκλοφορίας με την σημαία των Νοτίων.

Στην ψηφοφορία που διήρκησε δύο ώρες άλλοι επικαλέστηκαν την ιστορία του εμφυλίου πολέμου και άλλη τον σύγχρονο ρατσισμό.

Ο Jerry Patterson, υποστήριξε ότι θα τιμήσει τους στρατιώτες της συνομοσπονδίας, καθώς "Δεκάδες χιλιάδες Τεξανοί βάδισαν στο πεδίο της μάχης πίσω από αυτή τη σημαία, και εμείς είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τους στρατιώτες, όχι τους πολιτικούς".

Οι αντίπαλοι, στους οποίους υπήρχαν πολλοί νομοθέτες, πάστορες και μέλη της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Έγχρωμων (NAACP), που υποστήριξαν ότι η σημαία είναι προσβλητική.

Μερικοί από τους αντιπάλους, οι οποίοι ήταν περισσότερες από αυτές κατά τη συνάντηση που μίλησαν υπέρ των πλακών, μίλησε από προσωπική εμπειρία με το ρατσισμό, λέγοντας ότι καθυστερεί στο Τέξας σήμερα και η ομόσπονδη σημαία δηλώνει ότι η κατάσταση του μυαλού.

«Γνωρίζουμε ότι η σημαία είναι ένα αληθινό σύμβολο των ανθρώπων που μισούν», δήλωσε ο Gary Bledsoe, για την NAACP του Texas.

Το μέλος του Κογκρέσσου ο Δημοκρατικός Lloyd Doggett, του οποίου ο προ-προ παππούς ήταν βετεράνος της συνομοσπονδίας, προέτρεψε επίσης το συμβούλιο να απορρίψει τις πλάκες.

«Μπορώ να τιμήσω το παρελθόν ότι ως δισέγγονο ενός βετεράνου χωρίς να κάνω κάτι που είναι διχαστικό και επιζήμιο για πολλούς από τους γείτονές μας», δήλωσε ο Doggett.

Ο Κυβερνήτης του Τέξας Rick Perry, και προεδρικός υποψήφιος για τους Ρεπουμπλικάνους, δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι δεν υποστηρίζει τις πλάκες.

«Δεν χρειάζεται να ξύνουμε παλιές πληγές», δήλωσε ο Perry.

Σχ. ΚΟ: Ας ξύσουμε μερικές…

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή