Άρθρα ιστορικού περιεχομένου για τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής (C.S.A. 1861-1865) που δημοσιεύονται στο ιστολόγιό μου Κόκκινος Ουρανός


Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

12 Απριλίου 1861, Fort Sumter: Η πρώτη φωτιά του πολέμου της Απόσχισης


Ο πόλεμος του 1861- 1865, που ονομάστηκε «εμφύλιος», είναι στην πραγματικότητα η ηρωική αντίσταση ενός λαού, αυτού του Νότου στον επιθετικό και κατακτητικό πόλεμο του ιμπεριαλισμού των γιάνκηδων εναντίον του έθνους τους.

Ο πόλεμος αυτός, όπως και το πρόσωπο του κυριότερου πρωταγωνιστή του, του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν, ανήκουν μέχρι σήμερα στα «μυθικά έπη» του Χόλυγουντ, το οποίο συνέδεσε τα αίτια του πολέμου με την δουλεία των νέγρων. Στην κινηματογραφική οθόνη συναντάμε ακόμα φράσει που δεν ειπώθηκαν ποτέ, προσπαθώντας να περάσουν το μήνυμα ότι ένα τόσο πλούσιο κράτος οδηγήθηκε σε ένα αιματηρό αδελφοκτόνο πόλεμο για τα δικαιώματα μιας μειονότητας μαύρων!

Ένα μήνα μετά την εκλογή του Λίνκολν άρχισε ο χορός των αποσχίσεων με πρώτη την πιο αδιάλλακτη από τις Νότιες Πολιτείες, τη Νότια Καρολίνα, η οποία ανακοίνωσε επίσημα την απόφασή της. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1861 την είχαν ακολουθήσει άλλες έξι, σχηματίζοντας τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής (Confederate States of America), με πρόεδρο τον Τζέφερσον Νταίηβις (Jefferson Davis), έναν διακεκριμένο απόστρατο συνταγματάρχη του Μεξικανικού πολέμου και πρώην γερουσιαστή των ΗΠΑ.

Ο Τζέφερσον Ντέιβις θα αναλάβει τις υποχρεώσεις του με απόλυτη αυτοθυσία, μια εξαιρετική αίσθαση καθήκοντος και μια ακλόνητη πίστη στην ορθότητα του σκοπού του. Η πρώτη του ομιλία, στις 18 Φεβρουαρίου 1861, δείχνει αυτή την αποφασιστικότητα, αλλά ταυτόχρονα το παράπονο ότι διορίστηκε σε μια θέση από την οποία θα προτιμούσε εκείνη του απλού στρατιώτη:

«Ο καιρός των συμβιβασμών έχει πλέον περάσει: ο Νότος είναι αποφασισμένος να τηρήσει τις θέσεις του και, σε περίπτωση βίας, να κάνει τους εχθρούς του να μυρίσουν την μυρωδιά του μπαρουτιού, να νιώσουν τη δύναμη των όπλων του. Το αποτέλεσμα δεν είναι αβέβαιο. Θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας και την κυβέρνησή μας ενάντια σε οποιαδήποτε περίσταση. Δεν ζητάμε τίποτα. Δεν χρειαζόμαστε τίποτα. Αν προστεθούν άλλες πολιτείες στην Συνομοσπονδία μας, θα γίνουν αποδεκτές ευχαρίστως, με τους ίδιους όρους που είμαστε εμείς. Η αποχώρηση μας από την παλιά Ένωση είναι πλέον ολοκληρωμένη. Δεν υπάρχουν ελπίδες ούτε σε συμβιβασμούς ούτε σε επανορθώσεις».

«Αν επέλθει πόλεμος, συνεχίζει ο πρόεδρος, αν για άλλη μια φορά αναγκαστούμε να βάψουμε με αίμα τις αρχές για τις οποίες οι πρόγονοι μας έδωσαν τη ζωή τους στην Επανάσταση, θα φανούμε αντάξιοι γιοι τους και υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματα τα οποία αποκτήσαμε από εκείνους, θα αποδείξουμε ότι η ανδρεία του Νότου δεν ελαττώθηκε από το 1776 ως το 1812.. .Αν μετέπειτα οι υπηρεσίες μου κριθούν αναγκαίες σε μια διαφορετική θέση, αν τα γεγονότα απαιτήσουν να επανέλθω στο στράτευμα, ελπίζω να τύχω μιας καλής υποδοχής».

Ο Τζέφερσον Ντέιβις είδε σωστά. Μέσα από τον στρατό, την δράση και την ανδρεία του, θα εκφραστεί η βούληση του Νότου.

Από την ανακάρυξη της ανεξαρτησίας και μετά, οι Πολιτείες κατάσχουν τα κτίρια, τις ιδιοκτασίες και τα ομόλογα τα οποία ανήκουν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, από τα ταχυδρομεία μέχρι τα νομισματοκοπεία. Αυτά τα αγαθά είναι πλέον ιδιοκτησία της προσωρινής κυβέρνησης της Συνομοσπονδίας η οποία εγκαταστάθηκε αμέσως στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, ενώ αργότερα πρωτεύουσα θα γίνει το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια.

Αν και στις περισσότερες περιπτώσεις τα στρατιωτικά κτήρια, στρατόπεδα, οχυρά, αποθήκες πυρομαχικών, παραδίδονταν στις Συνομόσπονδες Πολιτείες, χωρίς αντιθέσεις ανάμεσα στους επικεφαλής, οι απειλές του Βορρά συνεχίζονταν σε ένα κλίμα αυξανόμενης έντασης. Έτσι ο Τζέφερσον Νταίηβις θέλοντας να προετοιμαστεί αμυντικά για κάθε ενδεχόμενο, κάλεσε 100.000 εθελοντές να στρατευθούν ως πολιτοφυλακή, απαιτώντας παράλληλα την εκκένωση των κατά τόπους στρατιωτικών εγκαταστάσεων της Ένωσης από τις φρουρές τους.

Αλλά η φρουρά του Φορτ Σάμτερ (Fort Sumter), ενός μικρού οχυρού στο λιμάνι του Τσάρλεστον της Ν. Καρολίνας, αρνείτο να εγκαταλείψει το φρούριο, εξακολουθώντας να κρατά υψωμένη την σημαία της Ένωσης. Το φρούριο ήταν παλιό, κατεστραμμένο σε κάποια σημεία του και ο διοικητής του, ταγματάρχης Άντερσον, είχε στην διάθεσή του μόνο 80 άνδρες και περιορισμένες προμήθειες. Το επιτελείο του Λίνκολν τον ενημέρωσε ότι το φρούριο ήταν απομονωμένο και δεν υπήρχε δυνατότητα ανεφοδιασμού. Εκείνος κατανόησε την κατάσταση και αρχικά δεν επέμεινε αλλά το θέμα πήρε τρομερή έκταση από τον τύπο ο οποίος απαιτούσε την παραδειγματική τιμωρία των Ανταρτών. Εκείνος υποχρεώθηκε να υποκύψει στις πιέσεις, δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση αρνείται να εγκαταλείψει το Φορτ Σάμτερ και διέταξε τον ανεφοδιασμό του από την θάλασσα. Η απόπειρα όχι μόνον απέτυχε λόγω σφοδρής θαλασσοταραχής, αλλά θεωρήθηκε και σαν πολεμική ενέργεια εκ μέρους της Ένωσης!

Το πρωί της 12ης Απριλίου 1861 ακούστηκαν οι πρώτοι κανονιοβολισμοί του πολέμου από τα πυροβόλα της Ομοσπονδίας που άρχισαν να βάλλουν εναντίον του οχυρού. Ο Άντερσον ανίκανος να πράξει οτιδήποτε άλλο, ανταπάντησε με μερικά πυρά για την «τιμή των όπλων» και μετά παραδόθηκε. Ήταν μία αναίμακτη και άχρηστη αναμέτρηση η οποία όμως έδωσε σε όλους να καταλάβουν ότι ο πόλεμος είχε αρχίσει, χαρίζοντας ταυτόχρονα στον Λίνκολν το ηθικό έρεισμα που αναζητούσε για να διακηρύξει ότι οι Νότιοι ήταν εκείνοι που άνοιξαν πρώτοι το πυρ! Εξ άλλου το επιτελείο του είχε ήδη αρχίσει να αναμετρά τις δυνάμεις του για να χτυπήσει τον Νότο στο πεδίο της μάχης και οι εκτιμήσεις ήταν εξαιρετικά ενθαρρυντικές –τουλάχιστον στους αριθμούς: ο Βορράς διέθετε το 97% της παραγωγής όπλων, τον τριπλάσιο στρατό, και ολόκληρο τον στόλο –και μόνο η υπεροπλία του τελευταίου θα αρκούσε για να αποκλείσει τα λιμάνια της Ομοσπονδίας διακόπτοντας έτσι τις εμπορικές συναλλαγές της με την Ευρώπη. Η απόφαση λοιπόν ήταν εύκολη: ναι, στον πόλεμο!

Αντικειμενικός σκοπός λοιπόν του Βορρά στην επερχόμενη σύρραξη δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά η βίαιη επαναφορά του Νότου στην Ένωση εξ αιτίας των τεράστιων οικονομικών επιπτώσεων που είχε προκαλέσει η απόσχισή του. Η δουλεία δρούσε απλά σαν μία δευτερεύουσα «τεχνική λεπτομέρεια».

Ο Νότος ωστόσο φαινόταν να αψηφά επιδεικτικά τους αριθμούς. Αν και το θέμα του στόλου ισοδυναμούσε ουσιαστικά με οικονομικό στραγγαλισμό, εκείνοι υπερχείλιζαν από εθνική έπαρση: το μόνο που θέλησαν ήταν να ζήσουν ανεξάρτητοι μέσα στα σύνορά τους, με ένα δικό τους οικονομικό σύστημα την στιγμή που ο Βορράς απειλούσε να εισβάλει στην γη τους. Αυτό ήταν το ηθικό επιχείρημα του «Ιερού Σκοπού» του Νότου (“The Cause”), ο οποίος σε συνδυασμό με μία ομάδα εξαιρετικών στρατηγών και ενός μικρού αλλά κυριολεκτικά ακατάβλητου ανθρώπινου δυναμικού, θα έτρεπε σε φυγή τους Γιάνκηδες για δύο συνεχή χρόνια, προς μεγάλη απελπισία του Λίνκολν.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η Βίβλος που σταμάτησε την σφαίρα. Έκθεση για την Πίστη στον Αμερικάνικο ‘Εμφύλιο’ Πόλεμο


Όταν ο άνθρωπος περνά μέσα από πύρινες δοκιμασίες, στρέφεται προς την πίστη.

Κολούμπια, Νότια Καρολίνα - Η Βίβλος που κουβαλούσε ο στρατηγός Robert E. Lee το 1864, ένας σταυρός που είχε ο στρατηγός George Pickett (γνωστός για την επίθεσή του στο Gettysburg) και μια επιστολή από τον Πρόεδρο της Συνομοσπονδίας Τζέφερσον Ντέιβις στον Πάπα είναι ανάμεσα στα αντικείμενα που εκτίθενται στην Έκθεση "Through Fiery Trials: Religion in the Civil War" ("Μέσα από Πύρινους Αγώνες: Η Θρησκεία στον Εμφύλιο Πόλεμο") στο Στρατιωτικό Μουσείο και Αίθουσα Κειμηλίων της Συνομοσπονδίας.

"Όσο περισσότερο διαβάζουμε από πρώτο χέρι τα αρχεία, τόσο περισσότερο μαθαίνουμε πόσο σημαντική ήταν η θρησκεία στο να στηρίξει τους ανθρώπους και να τους να τους συμφιλιώσει μετά», δήλωσε ο Επιμελητής του Μουσείου Joe Long.

Οι επισκέπτες θα βρουν, ότι όπως οι στρατιώτες που υπηρέτησαν στον πόλεμο, συνδέονται με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις ανεξάρτητα από τον τόπο που γεννήθηκαν.

"Οι επισκέπτες είναι πιθανό να δουν πράγματα που τους είναι πολύ οικεία από το δικό τους θρησκευτικό υπόβαθρο ή τις εμπειρίες τους", λέει ο Λονγκ. "Και όταν διαβάσετε για το τι πέρασαν οι άνθρωποι, και πώς αντέδρασαν σε αυτά, νομίζω ότι θα βρείτε ότι υπάρχουν πολλά κοινά."

Τα αντικείμενα δεν περιορίζονται στη Νότια Καρολίνα, ή τη συνομοσπονδία. Η φωτογραφία που χρησιμοποιήθηκε για τη διαφήμιση της Έκθεσης δείχνει ένα καθολικό ιερέα να κηρύττει στους άνδρες της 69ης Ταξιαρχίας της Νέας Υόρκης, της περίφημης Ιρλανδικής Ταξιαρχίας.

Ο Λόγος του Θεού επίσης, ξεπέρασε τα όρια κάθε φυλής. Ο Lewis Napoleon Nelson (φωτο) ήταν ένας σκλάβος που κλήθηκε να κηρύξει σε μια στρατιωτική μονάδα Νοτίων.

"Μια μέρα, όταν ο δεν εμφανίστηκε ο καθημερινός κήρυκας, κήρυξε ένα κήρυγμα στην Έβδομη Ταξιαρχία Ιππικού του Τενεσί, που ήταν υπό την ηγεσία του Μπέντφορντ Φόρεστ", (για τον Nathan Bedford Forrest, που θεωρείται ο πρώτος ηγέτης της Κου Κλουξ Κλαν την εποχή της "ανασυγκρότησης" βλ. ΕΔΩ) είπε ο Λονγκ. "Στους άνδρες άρεσε τόσο πολύ, που διάλεξαν αυτόν τον σκλάβο για εφημέριό τους."

Στην Έκθεση μπορεί να δει κάποιος τα άμφια του καθολικού επισκόπου Τσάρλεστον Πάτρικ Λιντς, ο οποίος ήταν απεσταλμένος της Συνομοσπονδίας στο Βατικανό.

«Το Βατικανό ήταν η μόνη ευρωπαϊκή δύναμη που ήρθε κοντά στην αναγνώριση της Συνομοσπονδίας ως νόμιμο έθνος», δήλωσε ο Λονγκ. "Λέγεται ότι ο στρατηγός Ρόμπερτ Λι, ο οποίος ήταν Επισκοπικός, κρατούσε μια φωτογραφία του Πάπα Πίου ΙΧ, λέγοντας «Αυτός είναι ο μόνος φίλος της συνομοσπονδίας στην Ευρώπη».

Η χρονικογράφος του εμφυλίου πολέμου Mary Chestnut του Camden κρατούσε επίσης μια φωτογραφία του Πάπα.

Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης την πρώτη αγγλική μετάφραση των Εβραϊκών Γραφών.

Το Μουσείο της Συνομοσπονδίας στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια δάνεισε την αγαπημένη Βίβλο του Στρατηγού Λι για την έκθεση.

«Αυτό που είναι ενδιαφέρον για μένα είναι ότι έχει κάποιες σελίδες σημειωμένες στο Βιβλίο του Ιώβ», δήλωσε ο Λονγκ. «Δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα που να είχε περισσότερο νόημα το 1864, από το Βιβλίο του Ιώβ».

Η Βίβλος του στρατηγού Stonewall Jackson είναι με τη μορφή δανείου από την Ιστορική Εταιρεία της Βιρτζίνια.

Αλλά η Βίβλος που είχε το μεγαλύτερο αντίκτυπο για τον άνθρωπο που την κουβαλούσε, είναι εκείνη που ανήκει στον Walter Counts του 13ου Τάγματος Πεζικού της Νότιας Καρολίνας. Έχει μια σφαίρα σφηνωμένη σε αυτή.

«Το μόνο ερώτημα είναι εάν αυτός ο φτωχός Λουθηρανός στρατιώτης του Νότου από το Λέξινγκτον της Νότιας Καρολίνας, σκοτώθηκε και δεν γνωρίζουμε αν η Αγία Γραφή του έσωσε τελικά, τη ζωή του ή απλώς σταμάτησε μια σφαίρα από αυτές που τον σκότωσαν», δήλωσε ο Λονγκ.

Ωστόσο, ο Long θεωρεί ότι για την Βίβλο του Λι αξίζει το ταξίδι, και έχει μια ιστορία για να το αποδείξει.

«Υπήρξε ένας άνθρωπος που ήταν εδώ από το Τέξας, με τα δύο αγόρια του και είχαν περιόδευαν σε μέρη που ένας από τους προγόνους τους είχε πολεμήσει με το ιππικό στη Νότια Καρολίνα», είπε ο Λονγκ.

"Αυτός ο άνθρωπος με άκουσε να λέω ότι αυτή ήταν η Αγία Γραφή του στρατηγού Lee, και ήρθε μέχρι το μέρος μου, και με μια πολύ φυσική κίνηση, έβγαλε το καπέλο του για ένα λεπτό και στάθηκε εκεί μπροστά της. Και αυτή είναι μια εικόνα που νομίζω ότι θα μείνει ζωντανή μέσα μου. "

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Ο πρώτος ιδιοκτήτης σκλάβων στην Αμερική ήταν ένας μαύρος!


Στην φωτογραφία: Σχέδιο του Anthony Johnson, του πρώτου ιδιοκτήτη σκλάβων στις αποικίες.

Σύμφωνα με στοιχεία της εποχής της αποικιοκρατίας, ο πρώτος ιδιοκτήτης σκλάβων στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένας μαύρος.

Πριν από το 1655 δεν υπήρχαν νόμιμοι σκλάβοι στις αποικίες, παρά μόνο μισθωμένοι υπηρέτες. Όλοι οι κύριοι όφειλαν να ελευθερώσουν τους υπηρέτες τους μετά από την λήξη του χρόνου υπηρεσίας τους. Επτά χρόνια ήταν το ανώτατο όριο που θα μπορούσε να κρατηθεί ένας μισθωμένος υπηρέτης. Μετά την απελευθέρωσή τους, τους χορηγούσαν 50 στρέμματα γης. Αυτό αφορούσε και οποιονδήποτε νέγρο αγοράζονταν από εμπόρους σκλάβων. Και στους νέγρους χορηγούσαν 50 στρέμματα γης μετά την απελευθέρωση τους.

Ο Anthony Johnson ήταν ένας νέγρος από τη σύγχρονη Ανγκόλα. Τον έφεραν στις ΗΠΑ για να εργαστεί σε ένα αγρόκτημα καπνού το 1619. Το 1622 παραλίγο να σκοτωθεί όταν Ινδιάνοι Powhatan επιτέθηκαν στο αγρόκτημα. 52 από τα συνολικά 57 άτομα στο αγρόκτημα έχασαν τη ζωή τους στην επίθεση. Στη συνέχεια παντρεύτηκε μια μαύρη υπηρέτρια, ενώ εργάζονταν στο αγρόκτημα.

Όταν ο Anthony αφέθηκε ελεύθερος είχε νομίμως αναγνωριστεί ως "ελεύθερος νέγρος" (“free Negro”) και έφτιαξε ένα πετυχημένο αγρόκτημα. Το 1651 κατείχε 250 στρέμματα και πέντε μαύρους μισθωμένους υπηρέτες. Το 1654, ήρθε η ώρα ο Anthony να απελευθερώσει τον John Casor, έναν μαύρο μισθωμένο υπηρέτη. Αντί όμως να τον ελευθερώσει, ο Anthony είπε στον Casor ότι αποφάσισε να επεκτείνει το χρόνο υπηρεσίας του. Ο Casor έφυγε και έγινε υπάλληλος σε έναν ελεύθερο λευκό, τον Robert Parker.

Ο Anthony Johnson μήνυσε τον Robert Parker ενώπιον του δικαστηρίου του Νορθάμπτον το 1654. Το 1655, το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο Anthony Johnson μπορούσε να κρατήσει επ’ αόριστον τον John Casor. Το δικαστήριο έδωσε με την απόφασή του δικαστική κύρωση στους μαύρους να μπορούν να έχουν τους δικούς τους σκλάβους από την δική τους φυλή. Έτσι ο Casor έγινε ο πρώτος νόμιμος σκλάβος και ο Johnson ο πρώτος ιδιοκτήτης σκλάβων.

Οι λευκοί ακόμα δεν μπορούσαν να διατηρούν νόμιμα ένα μαύρο υπηρέτη ως σκλάβο αορίστου χρόνου, μέχρι το 1670. Σε εκείνο το έτος, η συνέλευση των αποίκων πέρασε μια νομοθεσία που επέτρεπε στους ελεύθερους λευκούς, μαύρους και Ινδιάνους το δικαίωμα να κατέχουν μαύρους σαν σκλάβους.

Κατά το 1699, ο μεγάλος αριθμός των ελεύθερων Μαύρων δημιούργησε φόβους για μια πιθανή "εξέγερση νέγρων". Η διοίκηση των αποίκων της Βιρτζίνια διέταξε τον επαναπατρισμό των απελευθερωμένων μαύρων πίσω στην Αφρική. Πολλοί μαύροι πήγαν από μόνοι τους και πουλήθηκαν σε λευκούς κυρίους ώστε να μην τους διώξουν για την Αφρική. Αυτή ήταν η πρώτη προσπάθεια για έναν ήπιο επαναπατρισμό ελεύθερων Μαύρων πίσω στην Αφρική. Η σημερινή Σιέρα Λεόνε όσο και η σημερινή Λιβερία (Liberia από το liberty) διαμορφώθηκαν ως κράτη - αποικίες των παλιννοστούντων πρώην μαύρων σκλάβων.

Ωστόσο, οι μαύροι ιδιοκτήτες σκλάβων συνέχισαν να αναπτύσσονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μέχρι το 1830 υπήρχαν 3.775 μαύρες οικογένειες που ζούσαν στο Νότο που είχαν στην κατοχή τους μαύρους σκλάβους. Το 1860 υπήρχαν περίπου 3.000 σκλάβοι που ανήκαν σε νοικοκυριά μαύρων μόνο στην πόλη της Νέας Ορλεάνης.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

H. K. Edgerton: Ο πιο παθιασμένος υποστηρικτής της σημαίας του Νότου είναι μαύρος!


Ο H. K. Edgerton χαλάει την «σούπα» της ‘πολιτικής ορθότητας’ των «αντιρατσιστών» στις ΗΠΑ και της διαχρονικής προπαγάνδας του Χόλυγουντ και των κατεστημένων media.

Ο Η. Κ. Edgerton είναι ένας Αφροαμερικανός ακτιβιστής που υπερασπίζεται με πρωτοφανές πάθος τη νότια κληρονομιά. Είναι ένας από τους λίγους Αφροαμερικάνους που ανήκουν στην οργάνωση Sons of Confederate Veterans’. Συχνά έχει εξέχουσα θέση σε εκδηλώσεις υπεράσπισης της συνομόσπονδης σημαίας. Συχνά αποκαλείται "νότιος φιλόσοφος".

Ο Η. Κ. Edgerton υπήρξε πρόεδρος στην Asheville, του παραρτήματος της NAACP (Εθνική Ένωση για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων) της Βόρειας Καρολίνας, της γνωστής οργάνωσης των μαύρων της Αμερικής.

Ο Edgerton γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βόρεια Καρολίνα.

Κάποια εποχή ο Edgerton εργαζόταν για τη βελτίωση των φυλετικών θεμάτων μέσω του παραρτήματος του NAACP, όταν εξελέγη πρόεδρος.

Η NAACP δεν του συγχώρησε αυτές τις ενέργειες και τον Δεκέμβριο του 1998, τον έδιωξαν από την οργάνωση.

Σε μια συνέντευξη του 2000, ο Skip Alston, εκτελεστικός διευθυντής της NAACP της Βόρειας Καρολίνας εξέφρασε την απορία του σχετικά με την «αλλαγή» του Edgerton. Ο Alston είπε ότι τον θεωρεί "αληθινό ακτιβιστή που υπερασπίζεται αυτό που θεωρεί σωστό. Αλλά συχνά αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που τον έκανε να κάνει τέτοια πράγματα."

ΣύνδεσμοςΟ Edgerton έχει μια προσωπική ιστοσελίδα, την SouthernHeritage411.com, όπου εκφράζει τις απόψεις του για τη νότια κληρονομιά. Εκεί ισχυρίζεται ότι ο «εμφύλιος» πόλεμος δεν είχε να κάνει με το θέμα της δουλείας.

Έχει κάνει πολλές ακτιβιστικές πορείες μόνος του : το 2002 περπάτησε από τη Βόρεια Καρολίνα μέχρι το Τέξας για να ευαισθητοποιήσει τους νότιους για την κληρονομιά τους. Τον Ιανουάριο του 2009, περπάτησε από τη Βόρεια Καρολίνα μέχρι την Ουάσιγκτον (!), επιδιώκοντας την "επίσημη αναγνώριση της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την σημαία του Νότου ως σύμβολο της νότιας κληρονομιάς" από τη νέα κυβέρνηση Ομπάμα..

«Η πορεία που ονομάστηκε The March Across Dixieήταν κάτι που κανείς άλλος δεν είχε κάνει ποτέ’, λέει ο Edgerton - «ένας μαύρος με μια στολή νοτίου στρατιώτη. Υπήρχαν μαύρα παιδιά που έρχονταν και φωτογραφίζονταν μαζί μου και τη σημαία μου. Αυτό αντήχησε σε όλο το Νότο: αυτή είναι η νότια πατρίδα μας... "

Ο Edgerton είναι παθιασμένος με το να τιμά εκείνους που πολέμησαν για τη συνομοσπονδία, μαύρους και λευκούς, και Αφρο-Αμερικάνους «που πήγαν στον πόλεμο μαζί με τα αφεντικά τους» και άλλοι υπηρέτησαν ως μάγειρες, άλλοι ως πεταλωτές, ενώ υπήρχαν και εκείνοι που πήραν τα όπλα. "Υπήρχε μια αγάπη μεταξύ του μαύρου και του λευκού στο Νότο που ξεπέρασε τα δεσμά της δουλείας," λέει. «Ήμασταν οικογένεια».

Εδώ μιλάει στο δημοτικό συμβούλιο του Lexington της Virginia υπερασπιζόμενος τη σημαία του Νότου. Προσέξτε το μπλουζάκι του!

Διάβασε: Μαύρος φοιτητής υπερασπίζεται την σημαία των Νοτίων. «Είναι σύμβολο υπερηφάνειας, όχι μισαλλοδοξίας».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΗΠΑ: Απαγόρευσαν τη σημαία του Νότου στην ιστορική πόλη του Lexington όπου είναι θαμένοι οι στρατηγοί Lee και Jackson!

Η "πολιτικά ορθή", αριστερή, αντι-λευκή πολιτική που θέλει να επιβληθεί στο "νέο Νότο" επιτίθεται στο πιο αναγνωρίσμο σύμβολο της νότιας κληρονομιάς και του λαού του Νότου. Η είδηση από την βρετανική Daily Mail:

Είναι η καρδιά του Νότου και η πατρίδα δύο από τους πιο γνωστούς στρατηγούς του στρατού της Συνομοσπονδίας.

Αλλά η σημαία της συνομοσπονδίας έχει πλέον απαγορευτεί γιατί κάποιοι κάτοικοι παραπονέθηκαν ότι αποτελεί «προσβλητικό σύμβολο» της ιστορίας του Νότου για τη δουλεία.

Το Λέξινγκτον της πολιτείας Βιρτζίνια είναι ο τόπος ταφής των ένδοξων Νότιων στρατηγών Robert E Lee και Thomas "Stonewall" Jackson και στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιστορία της Συνομοσπονδίας για τον τουρισμό.

Αλλά η σημαία του Νότου δεν μπορεί πλέον να κυματίζει στους στύλους της πόλης.

(Στις φωτογραφίες: Το σπίτι του Jackson και το Παρεκκλήσι Lee)

Μετά από μια δημόσια ακρόαση, όπου υπήρξαν αρκετές εντάσεις, το Δημοτικό Συμβούλιο του Λέξινγκτον με ψήφους 4-1 αποφάσισε να επιτρέπει μόνο τις σημαίες των ΗΠΑ και της πολιτείας της Βιρτζίνια να κυματίζουν.

Ομάδες που υπερασπίζονται τη Νότια Κληρονομιά υποστήριξαν ότι οι περιορισμοί σχετικά με την συνομόσπονδη σημαία στο Λέξινγκτον είναι ιδιαίτερα επώδυνοι, λόγω των δεσμών της πόλης με τους στρατηγούς Thomas "Stonewall" Jackson και Robert Lee.

Η ομάδα Sons of Confederate Veterans έχουν ορκιστεί να προσβάλουν την απόφαση στο δικαστήριο.

Ορισμένοι ομιλητές είπαν ότι η απόφαση είναι μια προσβολή στους άνδρες που πολέμησαν στον ‘Εμφύλιο’ Πόλεμο για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του Νότου.

Ο Philip Way, είπε: «Είμαι παθιασμένος υπερασπιστής της ελευθερίας της έκφρασης των ατομικών μας δικαιωμάτων, στα οποία εντάσσεται και το δικαίωμα να ανεμίζουμε τη σημαία που έχουμε αποφασίσει να ανεμίζουμε», «Αυτή είναι η ελευθερία μου».

Αλλά κάποιοι ομιλητές κατήγγειλαν ότι η σημαία είναι «διχαστικό σύμβολο» της ιστορίας του Νότου σχετικά με την δουλεία και δεν θα πρέπει να εγκριθεί από την πόλη με τους 7.000 κατοίκους.

Η Marquita Dunn κάτοικος της πόλης δήλωσε: «Η συνομόσπονδη σημαία δεν είναι κάτι που θέλουμε να βλέπουμε να ανεμίζει στους δημόσιους χώρους. Η σημαία είναι προσβλητική για εμάς».

Από την πλευρά του Δήμου, ο Jon Ellestad είπε ότι η απόφαση επηρεάζεται μόνο τη πόλη, και ότι οι κάτοικοι ατομικά «μπορούν να φέρουν τη σημαία τους οπουδήποτε θέλουν».

Η πόλη έλαβε εκατοντάδες καταγγελίες, τον Ιανουάριο, την τελευταία φορά που τοποθετήθηκαν σημαίες για να σηματοδοτήσουν την τοπική γιορτή της Ημέρας των Λι-Τζάκσον.

Ο Ellestad είπε ότι οι άνθρωποι παραπονέθηκαν ότι «η εμφάνιση της σημαίας είναι πολύ επώδυνη για κάποιες ομάδες ανθρώπων. Στο μυαλό τους, έχει σχέση με την υπεράσπιση της δουλείας».

Η πολιτεία προσπάθησε σχεδόν πριν από 20 χρόνια να απαγορεύσει την εμφάνιση της συνομόσπονδης σημαίας κατά τη διάρκεια παρέλασης προς τιμήν του Τζάκσον. Αλλά η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών υπερασπίστηκε με επιτυχία την προσπάθεια να παραμείνει η σημαία.

Διάβασε: ΗΠΑ: Kόντρα σε κάθε πολιτική ορθότητα, εκατοντάδες παρέλασαν ανεμίζοντας τη σημαία των Νοτίων στο Λέξινγκτον της Βιρτζίνια

Βίντεο από παλαιότερη εκδήλωση υπεράσπισης της σημαίας

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή