Άρθρα ιστορικού περιεχομένου για τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής (C.S.A. 1861-1865) που δημοσιεύονται στο ιστολόγιό μου Κόκκινος Ουρανός


Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

"Sic semper tyrannis!"

Πότε θα βγει καμία ταινία για τον John Wilkes Booth;
«Αφού με κυνήγησαν σαν ένα σκυλί μέσα από τους βάλτους, τα δάση, και ... με κυνήγησαν με βάρκες γεμάτες οπλισμένους άνδρες, μέχρι που αναγκάστηκα να επιστρέψω βρεγμένος, παγωμένος, πεινασμένος και, με τα χέρια όλων να είναι εναντίον μου, είμαι εδώ βρισκόμενος σε απόγνωση. Και γιατί; Γιατί έκανα αυτό που έκανε ο Βρούτος και τιμήθηκε και ονομάστηκε Ήρωας. Και όμως εγώ χτύπησα έναν μεγαλύτερο τύραννο από όσους υπήρξαν και με θεωρούν κοινό φονιά ... Δεν ήλπιζα ότι θα είχα κάποιο κέρδος. Δεν έκανα κάποιο λάθος. Χτύπησα για τη χώρα μου και μόνο για αυτή... δεν έχω μετανοήσει για το χτύπημα. Ίσως το κάνω ενώπιον του Θεού μου, αλλά όχι μπροστά σε κανέναν άνθρωπο».

Αυτά είναι τα τελευταία λόγια από το ημερολόγιο του John Wilkes Booth, του νεαρού όμορφου άντρα, που σαν ‘θεός της εκδίκησης’, στις 14 Απριλίου 1865, σκότωσε τον Αβραάμ Λίνκλον στο Θέατρο Ford της Ουάσιγκτον, φωνάζοντας "Sic semper tyrannis"!

Το "Sic semper tyrannis" που σημαίνει «Έτσι πάντα στους τυράννους», είναι μια λατινική φράση που φέρεται να ειπώθηκε από τον Βρούτο κατά τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα.
Με τον καιρό η φράση έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου ως επίθετο ή σύνθημα κατά της κατάχρησης εξουσίας. Είναι επίσης, το επίσημο σύνθημα της Κοινοπολιτείας της Βιρτζίνια.

Επιστρέφοντας στο ημερολόγιο του Booth, βλέπουμε πως ο ίδιος όπως και πολλοί νότιοι της εποχής του, αντιλαμβανόταν ως «χώρα του» (‘country’), όχι μια συλλογή πολιτειών με τα σημερινά δημογραφικά στοιχεία, αλλά το Νότο, έναν αγροτικό πολιτισμό, πλούσιο στις δικές του παραδόσεις.

Ο Booth παραμένει ένας ενδιαφέρον χαρακτήρας: Από το Maryland, ένθερμος οπαδός της συνομοσπονδίας, και ένας διάσημος ηθοποιός του θεάτρου, με γοητευτικό πρόσωπο και καλή εμφάνιση. Ένα πρόσωπο σταρ της σύγχρονης εποχής. Ήταν αυτά τα στοιχεία που τελικά του έδωσαν πρόσβαση στο Θέατρο Ford και στον Lincoln, του οποίου ο χαμός άλλαξε δραματικά την πορεία της αμερικανικής ιστορίας.
Ο John Wilkes Booth γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1838 στο Bel Air του Maryland, και προερχόταν από εξέχουσα θεατρική οικογένεια του 19ου αιώνα. Ο πατέρας του, Junius Brutus Booth, υπήρξε Βρετανός Σεξπηρικός ηθοποιός που ήρθε με τη γυναίκα στην Αμερική από την Βρετανία το 1821.

Ο John Wilkes Booth ήδη από τη δεκαετία του 1860, ήταν και αυτός ένας πολύ γνωστός ηθοποιός. Στο θρήσκευμα ήταν Επισκοπικός προτεστάντης αλλά μετά άλλαξε και έγινε Ρωμαιοκαθολικός. Υπήρξε υποστηρικτής του Νότου, ενάντιος στον Λίνκολν και αντίθετος με την κατάργηση της δουλείας.

Ο Booth και μια ομάδα συνωμοτών αρχικά σχεδίαζαν να απαγάγουν τον Λίνκολν, αλλά αργότερα το σχέδιο ήταν να τον σκοτώσουν, μαζί και τον αντιπρόεδρο Άντριου Τζόνσον, και τον Υπουργό Εσωτερικών William H. Seward, σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν τη συνομοσπονδία.  Αν και ο στρατός του στρατηγού Robert E. Lee είχε παραδοθεί τέσσερις ημέρες νωρίτερα, ο Booth πίστευε ότι ο πόλεμος δεν είχε ακόμα τελειώσει για το Νότο, γιατί ο στρατηγός Joseph E. Johnston αγωνίζονταν ακόμα κατά του στρατού της Ένωσης. Από τους συνωμότες, μόνο Booth ήταν απολύτως επιτυχής στην εκτέλεση του σχεδίου. Ο Booth πυροβόλησε μία φορά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του Lincoln. Πέθανε το επόμενο πρωί. Ο Seward τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά συνήλθε. Ο αντιπρόεδρος Johnson ποτέ δεν δέχτηκε επίθεση.

Μετά τη δολοφονία, ο Booth διέφυγε με το άλογό του για το νότιο Μέριλαντ, και τελικά κατέφυγε σε ένα αγρόκτημα στην αγροτική βόρεια Βιρτζίνια 12 ημέρες αργότερα, όπου και εντοπίστηκε. Οι σύντροφοι του Booth τον εγκατέλειψαν, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε να παραδοθεί και πυροβολήθηκε από έναν στρατιώτη της Ένωσης αφού έκαψε το στάβλο στον οποίον κρυβόταν. Οκτώ άλλοι συνωμότες ή ύποπτοι δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, και τέσσερις απαγχονίστηκαν λίγο αργότερα.

Μερικά χρόνια αργότερα, διάφοροι συγγραφείς υποστήριξαν ότι ο Booth δραπέτευσε και στη συνέχεια πέθανε πολλά χρόνια αργότερα, κάτω από ένα ψευδώνυμο.

Ο πρόωρος θάνατος του Λίνκολν από τον Booth στοιχειώνει ακόμα και συναρπάζει τους Αμερικανούς. Οι θεωρίες αφθονούν σχετικά με τα γεγονότα γύρω από τη δολοφονία, καθώς και τα πρόσωπα κλειδιά πίσω από την δολοφονία.


"Κατά τη στιγμή της δολοφονίας του, υπήρχαν τέσσερις κύριες θεωρίες συνωμοσίας γύρω από τη δολοφονία του Λίνκολν," λέει ο Michael J. Deeb, συγγραφέας του ‘The Lincoln Assassination’ (Η δολοφονία του Λίνκολν), ένα νέο μυθιστόρημα σχετικά με το θέμα του θανάτου του Λίνκολν. "Εκείνη την εποχή, ήταν ευρέως διαδεδομένο ότι η Καθολική Εκκλησία είχε κάτι να κάνει με αυτό, ή ότι ο αντιπρόεδρος Johnson ήταν μέσα στο κόλπο. Ή μήπως ήταν οι φανατικοί στο Κογκρέσο ή η συνομόσπονδη κυβέρνηση. "Αλλά ήταν κάτι από όλα αυτά αλήθεια;
Το 2011 βγήκε η ταινία, The Conspirator”, (‘Ύποπτη Συνομωσίας’) με πρωταγωνιστή την Robin Wright και σκηνοθεσία από τον βραβευμένο με Όσκαρ Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Η ταινία εξετάζει το ρόλο κάποιας Mary Surratt στο θάνατο του Λίνκολν, ενός προσώπου που πολλοί, για σχεδόν 150 χρόνια, έχουν υποστηρίξει την αθωότητά του ως προς την κατηγορία που την οδήγησε τελικά στην εκτέλεση (την απαγχόνισαν). Ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών.
 
Όποια γνώμη και να έχει κάποιος για τον ρόλο της Surratt (ή του Δρ Samuel Mudd), ο John Wilkes Booth δεν ήταν ένας τρελός, που το Χόλιγουντ και οι ιστορικοί συχνά παρουσιάζουν, ούτε ήταν ο μόνος που είχε ως στόχο της ζωής του να βγάλει από την μέση τον άνδρα που είχε τερματίσει τα όνειρα του Νότου για ανεξαρτησία, και μετά από δεκαετίες προσπαθειών ομογενοποίησής του, τη μοναδικότητά του ως ξεχωριστή πατρίδα και τόπο.
Στην πραγματικότητα, και παρά το ό, τι έχει γραφτεί από την ιστορία, ο Booth ήταν ένας ήρωας για μεγάλο αριθμό Αμερικανών, και, εκείνη την εποχή, ο Αβραάμ Λίνκολν δεν ήταν ο ‘ημίθεος’ που παρουσιάζεται από γενιά σε γενιά μέσω της προκατάληψης, του φόβου, και του ‘ξεπλύματος’ από τους ιστορικούς. «Όποιος ξεκινά μια μελέτη για τον Αβραάμ Λίνκολν», έγραψε ο Robert W. Johannsen στο βιβλίο ‘Lincoln, The South, and Slavery’, «πρέπει πρώτα να συμβιβαστεί με το μύθο Λίνκολν. Η προσπάθεια να ξεπεράσει την κρούστα του μύθου που περιβάλλει τον Λίνκολν ... είναι τόσο τρομερή. "
Ο John M. Barr έγραψε στο “The Tyrannicides Reception” το 1989: Δεν πιστεύουν όλοι σε αυτή τη χώρα ότι ο Λίνκολν πήγε στον Παράδεισο και ο Booth στην κόλαση. Μεγάλος αριθμός ανθρώπων πιστεύει ακριβώς το αντίθετο.
Η Kate Stone ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Μετά τον θάνατο του Booth, η χρονικογράφος έγραψε (Brokenburn: The Journal of Kate Stone, 1861 - 1868), "Καημένε Booth, έπεσες τελικά. Πολλοί με μια πραγματική καρδιά για το Νότο, θρηνούν για το θάνατό του."
Οι θρήνοι και οι γιορτές τελείωσαν σύντομα, καθώς ο Νότος γνώρισε την καταπίεση και τον ολοκληρωτισμό από τον Άντριου Τζόνσον, τον διάδοχο του Λίνκολν.
"Η Δικτατορία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιτυχημένη προσπάθεια του Βορρά για τη διατήρηση της Ένωσης με τη δύναμη των όπλων," έγραψε ο Clinton Rossiter, συγγραφέας του βιβλίου «Συνταγματική Δικτατορία», ένα έργο που ασκεί κριτική στους Λίνκολν και Johnson, των οποίων η κυβέρνηση κατ’ επανάληψη παραβίασε την απόφαση της Σύμβασης της Γενεύης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι οποίοι στη σύγχρονη εποχή, θα λογίζονταν «εγκληματίες πολέμου», όπως κρίθηκαν άλλοι συμπεριλαμβανομένου του Σαντάμ Χουσεΐν και του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
 

Περαιτέρω, το γεγονός ότι το σύνταγμα καταλύθηκε και ο Λίνκολν επέλεξε να αγνοήσει το νόμο και να καταστείλει ένα λαό δεν είναι κάτι που λέγεται συχνά από την mainstream ιστορία, αλλά σίγουρα ήταν γνωστό στην πολιτεία του Μέριλαντ, της οποίας ένας από τους γιους της ήταν ο John Wilkes Booth. Μπορούμε να θυμηθούμε τον Booth να φωνάζειsic semper tyrannis, καθώς ορμούσε στη σκηνή του θεάτρου Ford. "Οι άνθρωποι παντού, που έχουν λυγίσει και έχουν τη δύναμη, έχουν το δικαίωμα να ξεσηκωθούν και να αποτινάξουν την υπάρχουσα κυβέρνηση, και να φτιάξουν μια νέα που θα είναι καλύτερη," τραγούδησε ο Lincoln από το δάπεδο του Κογκρέσου, στις 12 Ιανουαρίου 1848. "Αυτό είναι ένα πολύτιμο, ένα ιερό δικαίωμα - ένα δικαίωμα που ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι υπάρχει για να απελευθερώσουμε τον κόσμο".
 
«Η Ιστορία δεν είναι ιστορία, εκτός αν είναι η αλήθεια», είπε ο Λίνκολν, αφήνοντας κάποιον να αναρωτηθεί τι θα σκεφτόταν για τη λατρεία, τον μύθο και την διαστρέβλωση της πολιτικής και των λόγων του, που περιβάλλει την εικόνα του σήμερα.

"Ποτέ δεν θα μετανοήσω, αν και μισούμε να σκοτώνουμε," έγραψε ο Booth στο ημερολόγιό του, αλλά τα πολύ τελευταία του λόγια είναι αυτά που λένε την ιστορία του καλύτερα. "Πείτε στη μητέρα μου, ότι πέθανα για την πατρίδα μου."

Ο Λίνκολν του Spielberg : Η «Ιστορία» στην υπηρεσία της ιδεολογίας


--«Όλοι σχεδόν οι λευκοί έχουν μια έμφυτη αποστροφή στην ιδέα μιας αδιάκριτης ανάμειξης ανάμεσα στην λευκή και στη μαύρη φυλή. Διαφωνώ με την λογική σύμφωνα με την οποία αν δεν θέλω μια νέγρα σαν σκλάβα πρέπει απαραίτητα να την θέλω για σύζυγο. Δεν χρειάζομαι ούτε το ένα ούτε το άλλο –από μία ορισμένη άποψη εκείνη δεν είναι σίγουρα ίση μου. Ο διαχωρισμός των φυλών είναι ο μόνος αποκλειστικός τρόπος για να αποφύγουμε την ανάμειξη». - Αβραάμ Λίνκολν (1857)

-- «Δεν προτίθεμαι να εισάγω την πολιτική και κοινωνική ισότητα μεταξύ της λευκής και της μαύρης φυλής. Υπάρχει μία φυσική διαφορά μεταξύ των δύο η οποία κατά την κρίση μου πιθανώς να αποτρέψει για πάντα την συμβίωση μεταξύ τους, μέχρι την εδραίωση μίας τέλειας ισότητας» - Αβραάμ Λίνκολν (1856)

Άρθρο του Alec Ryan (American Renaissance) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Το τελευταίο «ιστορικό» κήρυγμα του Steven Spielberg αρχίζει με τον Μεγάλο Γενειοφόρο να χαμογελά με μακαριότητα σε δύο μαύρους στρατιώτες των Βορείων (Ένωση), οι οποίοι αφηγούνται τα κατορθώματά τους σε μια μάχη που είναι αποκύημα της φαντασίας του κ. Σπίλμπεργκ. Ο πιο τολμηρός, πιο έξυπνος από τους δύο απειλεί τον Πρόεδρο σχετικά με τις μισθολογικές ανισότητες μεταξύ των μαύρων και των λευκών στρατιωτών. Η σκηνή είναι διάσπαρτη με σκηνές από τη μυθική μάχη, στην οποία οι μαύροι στρατιώτες της Ένωσης νικούν τους λευκούς στρατιώτες της Συνομοσπονδίας (Νότιους) σε μια βίαιη μάχη σώμα-με-σώμα. Ένα λευκό πρόσωπο βυθίζεται μέσα στη λάσπη και πνίγεται κάτω από την αρβύλα ενός μαύρου στρατιώτη.

Αυτό ίσως είναι αρκετό για να καταλάβετε το "πνεύμα" της ταινίας.
Δύο λευκοί, χωριάτες στρατιώτες της Ένωσης τρέχουν με κομμένη την ανάσα και ανάρμοστα προσπαθούν να απαγγείλουν το διάγγελμα του Λίνκολν για το Gettysburg στον Πρόεδρο. Ξεχνούν πως τελειώνει, και η αποτυχημένη απαγγελία τους τελειώνει από έναν έξυπνο, μαύρο στρατιώτη που εκείνη την ώρα κόβει βόλτες μέσα στη νύχτα. Βλάκες λευκοί και έξυπνοι μαύροι. Εντάξει, το πήραμε το μήνυμα. Βλέπουμε αυτό πλέον σε κάθε διαφήμιση στην τηλεόραση κατά τη διάρκεια των τάιμ άουτ των αγώνων μπάσκετ.

Δείτε το trailer

Όλα στην ταινία συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, καθώς ο απίστευτος Λίνκολν του Daniel Day-Lewis, περιβάλλεται από ‘άγιες’, δακρυσμένες, μορφές μαύρων, την ώρα όπως ο ίδιος μάχεται με θάρρος ενάντια στα αντιδραστικά στοιχεία στο Κογκρέσο, που ποτέ δεν θα δώσουν ψήφους υπέρ "των Νέγρων". Στην πραγματικότητα βέβαια, οι μαύροι είχαν δικαίωμα ψήφου στο Νιου Χαμσάιρ, τη Μασαχουσέτη, τη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ από τότε που τα άρθρα της Συνομοσπονδίας (1777), και η 15η Τροπολογία, που έδωσε στους μαύρους το δικαίωμα του εκλέγειν, ψηφίστηκε μόλις λίγα χρόνια αργότερα, το 1869.

Κάποιος στην ταινία σχολιάζει ότι οι Νότιοι "θέλουν να επεκτείνουν τη δουλεία ακόμα και στη Νότια Αμερική." Οι Ισπανοί έφεραν τους μαύρους σκλάβους στο Νέο Κόσμο περισσότερο από 100 χρόνια προτού οι πρώτοι σκλάβοι εμφανιστούν στις βρετανικές αποικίες, και η δουλεία δεν καταργήθηκε στην Κούβα παρά το 1886 και στη Βραζιλία το 1888! Αλλά ποιος νοιάζεται για την πραγματική ιστορία; Εκτός από μερικούς «φωτισμένους» άνδρες, όπως ο Λίνκολν και ο Thaddeus Stevens, όλοι οι λευκοί ήταν «ρατσιστές», ήταν φανατικοί, πρόθυμοι να πουλήσουν μαύρους για έρθει η ειρήνη στο Νότο, ακόμη και όταν εκείνος ήταν στον επιθανάτιο βρόχο του. Ο κ. Σπίλμπεργκ ξέρει ότι τέτοιες στρεβλώσεις δεν θα γίνουν αντιληπτές από το ανιστόρητο κοινό.

Το υπονοούμενο στο τέλος είναι ότι οι Βόρειοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να νικήσουν τους Νότιους, χωρίς τις γενναίες προσπάθειες των μαύρων στρατιωτών!

Στη σύγχρονη κατά Χόλιγουντ εξιστόρηση των γεγονότων, όλη η αμερικανική ιστορία περιστρέφεται γύρω από την "Ιερή Μαύρη Εμπειρία" ("Black Experience"). Ο - κατά Σπίλμπεργκ - "Λίνκολν" το επιβεβαιώνει αυτό, διαστρέφοντας την ιστορική αλήθεια, προκειμένου να παρουσιαστεί ο πιο αδίστακτος, δύστροπος, ισχυρογνώμων Αμερικανός ηγέτης στην ιστορία ως ένα είδος αυτάρεσκου, προ-μεταμοντέρνου αφηγητή που μιλά βραχνά με παιχνιδιάρικο ύφος, μέσα από τις δυσκολίες σαν έναν χλωμό Ομπάμα που απαγγέλει το γραμμένο κείμενό του. Οι λίγοι Νότιοι που εμφανίζονται στην ταινία είναι κακομούτσουνοι, λιγδιάρηδες φανατικοί, που "κωλώνουν" μπροστά στους αγέρωχους βλοσυρούς μαύρους στρατιώτες της Ένωσης, την ώρα που πηγαίνουν στην συνάντηση που οδήγησε στη διάσκεψη για την ειρήνη του Hampton Roads το Φεβρουάριο του 1865.

Δεν υπάρχει πουθενά στην ταινία ο ευγενικός στρατηγός Lee, ο θαρραλέος Stonewall Jackson ή ο ιπποτικός Forrest για να τους δείτε. Αλλά μήπως δεν το περιμέναμε; Μάλιστα, έμεινα έκπληκτος που δεν είδα την αντιπροσωπεία των Νοτίων να συνοδεύεται από ξανθούς, Αφρικάανς, συμβούλους από τη Νότια Αφρική, μαζί με μερικούς κακούς με μονόκλ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας... Μια άλλη έκπληξη ήταν ότι τον Στρατηγό Grant δεν τον έπαιζε ο Morgan Freeman ή εκείνος ο ‘φοβερός και τρομερός Negro’, Samuel L. Jackson... (ΚΟ: το λέει ειρωνικά. Και οι δύο ηθοποιοί είναι μαύροι)

Η ταινία έχει μια αίσθηση σιωπηρού δέους, σαν να προσκυνά τη δική του αυτοδικαίωση. Δεν υπάρχει ισορροπία, δεν υπάρχει πολυπλοκότητα, καμία αίσθηση εσωτερικής πάλης ή απελπισία. Δεν υπάρχουν αντικρουόμενα επιχειρήματα. Η απλοϊκή προοπτική του μοιάζει περισσότερο με την ποπ-κορν-ψυχολογία των Avengers ή της Justice League παρά με σοβαρή ιστορική ταινία που επιθυμεί σαφώς να πετύχει.

Ο κ. Day-Lewis ακτινοβολεί έναν πομπώδη, σκεπτικό Λίνκολν, που δεν έχει σχέση με τον λιπόσαρκο, πονηρό δικηγόρο Λίνκολν, τον απατεώνα του Ιλλινόις, που τόσο αξέχαστα σκιαγράφησε στο Flash for Freedom!’ ο George MacDonald Fraser.

Δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη, βέβαια, για το ότι ο Λίνκολν ήθελε να απελευθερώσει τους δούλους και στη συνέχεια να τους στείλει έξω από τη χώρα. Δεν υπάρχουν οι δραματικές σκηνές από τις 14 Αυγούστου του 1862, όταν ο Λίνκολν κάλεσε πέντε μαύρους ιεροκήρυκες στο Λευκό Οίκο και τους ζήτησε να πείσουν τους άλλους μαύρους να εγκατασταθούν στην Κεντρική Αμερική. Δεν υπάρχουν οι σοβαρές συνομιλίες μεταξύ Λίνκολν και αιδ. James Mitchell, τον οποίο είχε θέσει επικεφαλής της απέλασης των μαύρων. Αλλά κανείς δεν θέλει έναν κινηματογράφο που ανοίγει τα μάτια, γιατί η αλήθεια θα χαλάσει την εικόνα του Λίνκολν ως πρωτοπόρου της «ισότητας»;

Αναγνωρίζεται στον Σπίλμπεργκ ότι ξέρει να κινηματογραφεί εξαιρετικά, και να δείχνει τις λεπτομέρειες εκείνης της περιόδου. Ωστόσο, το έργο είναι μια απογοήτευση λόγω της της απόδοσης του Daniel Day-Lewis, καθώς και των ιστορικών ανακριβειών και των στερεοτύπων, τα οποία προφανώς έχουν εισαχθεί για να πασάρουν ένα «πολιτικά ορθό» μήνυμα στο ακροατήριο. Και πότε τέλος πάντων θα έχουμε έναν ρεαλιστικό, πολύπλευρο μαύρο χαρακτήρα σε μια ταινία, αντί για τη παρέλαση αναμάρτητων, σοκολατί ημίθεων; Πότε τελικά θα συνταξιοδοτηθεί ο ‘Magic Negro’; Πάντως όχι σύντομα, αν κρίνει κανείς από αυτή την παρωδία.

Μια ενδιαφέρουσα ιστορική ταινία για την ανδρεία των μαύρων στο πεδίο της μάχης μπορεί να γίνει σχετικά με τα στρατεύματα που υπηρέτησαν στις εκστρατείες κατά των Απάτσι του στρατηγού George Crook (φωτο) κατά τη διάρκεια του 1870 και του 1880. Αλλά θα δούμε ποτέ μια μαύρη μπότα να πατάει ένα πρόσωπο Απάτσι;

Είναι σχεδόν εκπληκτικό ότι Hollywood έχει αποδειχθεί άλλη μια ταινία με μια αντι-λευκή ατζέντα, αυτή τη φορά από τον παραγωγό του αποτρόπαιου «Μονάχου» (2005), που επίσης κακοποίησε την ιστορία με την άθλια απεικόνιση της χρήσης από το Ισραήλ μιας ομάδας ερασιτεχνών που πραγματοποίησαν μια σειρά από εν ψυχρώ δολοφονίες. Ο κ. Σπίλμπεργκ έχει, όμως, καταφέρει το αδιανόητο με αυτό. Έχει πραγματικά κατάφερε να κάνει τον "Εμφύλιο Πόλεμο" να φαίνεται ένας ψευτοσυναισθηματικός και μονοδιάστατος πόλεμος. Η Ιερά Μαύρη Εμπειρία είναι η μόνη ιστορία που έχει σημασία, και το μόνο πράγμα που εμπόδισε ποτέ αυτά τους ευγενείς νέγρους από την επίτευξη του εξυψωμένου δυναμικού τους ήταν εκείνα τα αφρώδη λευκά παιδιά με τις αρνίσιες-μπριζόλες.
Καθώς η γυναίκα μου και κι εγώ φεύγαμε από τον κινηματογράφο μέσα στην κρύα νύχτα, ένα ζευγάρι νεαρών μαύρων πέρασαν από δίπλα μας με κομπασμό, με εκείνα τα φαρδιά χαλαρωμένα παντελόνια τους που έπεφταν μέχρι τους γλουτούς τους, ενώ επικοινωνούσαν μεταξύ τους με ακατανόητα εβένινα γρυλίσματα.
Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον με στραβό χαμόγελο και αναστενάξαμε.