Άρθρα ιστορικού περιεχομένου για τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής (C.S.A. 1861-1865) που δημοσιεύονται στο ιστολόγιό μου Κόκκινος Ουρανός


Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Ο Πόλεμος Ανεξαρτησίας του Νότου (γνωστός ως "αμερικάνικος εμφύλιος")


Ο Πόλεμος Ανεξαρτησίας του Νότου, που έμεινε γνωστός ως αμερικάνικος «εμφύλιος πόλεμος», δεν ήταν κάτι το απροσδόκητο. Ήδη από το 1787 ο Αλέξανδρος Χάμιλτον, ο πρώτος Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, είχε κάνει μια πρόβλεψη: Η νεοσύστατη ομοσπονδιακή κυβέρνηση είτε θα «θριαμβεύσει συνολικά πάνω από τις κυβερνήσεις των πολιτειών και θα τις οδηγήσει σε ολοκληρωτική υποταγή, είτε κατά τη διάρκεια μερικών χρονών... οι αγώνες για τα όρια της εξουσίας μεταξύ των συγκεκριμένων (πολιτειακών) κυβερνήσεων και της κεντρικής κυβέρνησης ... θα παράγει την διάλυση της Ένωσης».

Κάθε πλευρά, γράφει ο Βρετανός ιστορικός J.MRoberts, κατηγορούσε την άλλη για επαναστατικά σχέδια και επαναστατική συμπεριφορά. Ίσως είχαν δίκιο και οι δύο. Η καρδιά της θέσης του Βορρά, όπως το είδε ο Lincoln, ήταν ότι η «δημοκρατία έπρεπε να επικρατήσει» και τελικά, αυτό που ο Βορράς πέτυχε ήταν πράγματι μια κοινωνική επανάσταση στο Νότο. Από την άλλη πλευρά, αυτό που ο Νότος είχε ισχυριστεί το 1861 (και άλλες τρεις πολιτείες εντάχθηκαν στην Συνομοσπονδία μόλις έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί) ήταν ότι είχε το ίδιο δικαίωμα να οργανώσει ο ίδιος την ζωή του, όπως οι επαναστάτες Πολωνοί ή Ιταλοί στην Ευρώπη. 



Το 1924 ο Σκωτσέζος συγγραφέας John Buchan έγραψε ότι για το Νότιο «το ζωτικό θέμα, το θέμα με το οποίο ήταν συνυφασμένο κάθε τι που αγαπούσε ήταν η Πολιτεία του (όχι η κεντρική κυβέρνηση). Ο Βορράς, από την άλλη πλευρά, είχε στο μυαλό του, έναν μεγαλύτερο οργανισμό, το Κράτος». Σαφώς, υπήρχαν πολλά που ένωναν τον Βορρά και το Νότο, όσον αφορά τη γλώσσα, την κουλτούρα, τη θρησκεία και τη φυλή. Όμως οι Νότιοι αισθάνονταν ότι ήταν ένα διαφορετικό έθνος και μέχρι ένα σημείο ήταν πράγματι ένα διαφορετικό έθνος. «Το έθνος είναι μια ψυχή», έγραφε ο Renan, «μια πνευματική αρχή. Αποτελείται από δύο πράγματα. Το ένα είναι η κοινή κληρονομιά μιας πλούσιας μνήμης από το παρελθόν. Η άλλη είναι η παρούσα συμφωνία, η θέληση να ζήσουμε μαζί ...». Και έτσι, αν η επανάσταση του 1776 είχε δικαιολογηθεί στο όνομα της ελευθερίας του νέου έθνους με το όνομα ‘Αμερική’, παρά το γεγονός ότι ήταν προηγουμένως ένα έθνος με τη Βρετανία, στη συνέχεια, οι Νότιοι το 1861 δεν ήταν λιγότερο δικαιολογημένοι επειδή, όπως υποστήριξαν, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών επέτρεπε την απόσχιση μεμονωμένων πολιτειών.

Η άλλη βασική δικαιολογία για τον ‘εμφύλιο πόλεμο’, όπως το έβλεπε ο Βορράς ήταν η ύπαρξη της δουλείας στον Νότο. «Οι περισσότεροι βόρειοι», γράφει ο Reynolds, «δεν ήταν παθιασμένοι με την κατάργηση της δουλείας, αλλά αντιδρούσαν στην επέκταση της δουλείας στις δυτικές περιοχές, διότι αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της ελεύθερης εργασίας και την αύξηση της επιρροής του Νότου στην Ουάσιγκτον – την κεντρική κυβέρνηση». Ούτε φυσικά, ο Αβραάμ Λίνκολν ήταν ένας «οπαδός της χειραφέτησης» των δούλων, καθώς στην ομιλία του τον Μάρτιο του 1861, όταν κέρδισε τις εκλογές, δήλωσε ξεκάθαρα: «Δεν έχω κανένα σκοπό, άμεσα ή έμμεσα, να παρέμβω στο θεσμό της δουλείας στην Αμερική, όπου αυτός υπάρχει». Και πάλι είπε: «Αν μπορούσα να σώσω την Ένωση χωρίς την απελευθέρωση των δούλων, θα το έκανα, και αν μπορούσα να την σώσω με την απελευθέρωση των δούλων θα το έκανα και αν μπορούσα να την σώσω με την απελευθέρωση μερικών μόνο, θα το έκανα». Ωστόσο, η διακήρυξη της Χειραφέτησης στην Πρωτοχρονιά του 1863, που είχε σχεδιαστεί κυρίως για να προσελκύσει τους μαύρους στον στρατό των Βορείων - άλλαξε τη φύση του πολέμου, στα μάτια των Γιάνκηδων, και από ένας πόλεμος για την ενοποίηση (Βορρά και Νότου), μετατράπηκε σε έναν πόλεμο για την απελευθέρωση των μαύρων σκλάβων...

«Σήμερα», γράφει ο Βρετανός ιστορικός John Keegan, «ο Λίνκολν δεν θα ήταν σε θέση να κάνει τις ομιλίες με τις οποίες κέρδισε το χρίσμα το 1860. Οι δηλώσεις του θα χαρακτηρίζονταν ρατσιστικές. Ο Λίνκολν, όπως ο ίδιος κατέστησε σαφές ρητά, ΔΕΝ πίστευε στην ισότητα μαύρου και λευκού, ως άτομα. Θεωρούσε τον Μαύρο κατώτερο από τον Λευκό. Παρόλα αυτά ήθελε ο Μαύρος να είναι νομικά ίσος με τον Λευκό, με βάση τους ιδρυτικούς νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Μαύροι έπρεπε να έχουν την ίδια πρόσβαση στο δίκαιο, όπως οι Λευκοί και να έχουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα.

Οι περισσότεροι Νότιοι είχαν την ακριβώς αντίθετη άποψη και πίστευαν ότι εάν επιβληθεί νομικά η ισότητα με τους Μαύρους, αυτό θα ανέτρεπε τον δικό τους τρόπο ζωής. Μερικοί Νότιοι ιδεολόγοι υποστήριξαν ότι η δουλεία ήταν μια εγγύηση  ελευθερίας, όχι μόνο της ελευθερίας των Λευκών να ζήσουν όπως ήθελαν και να οργανώσουν τις νότιες πολιτείες όπως ήθελαν, αλλά και ελευθερίας των Μαύρων, δεδομένου ότι η δουλεία προστάτευε τους Μαύρους από την οικονομική σκληρότητα από την οποία υπέφεραν οι φτωχοί εργάτες που δούλευαν στα εργοστάσια του Βορρά. Πίστευαν, επίσης, ότι το θέαμα των Μαύρων που ζούσαν ευτυχείς κάτω από την πατρική φροντίδα σε καλά διοικούμενες φυτείες υποστήριζε την ιδέα της δουλείας ως ενός είδους συστήματος πρόνοιας ...

Έτσι, ο Γερουσιαστής James Hammond της Νότιας Καρολίνας, έλεγε ότι η «διαφορά μεταξύ μας είναι ότι οι σκλάβοι μας έχουν μια καλή ζωή και δεν υπάρχει πείνα, ούτε επαιτεία, ούτε καμία ανάγκη απασχόλησης στο λαό μας. Οι δικοί σας προσλαμβάνονται με την ημέρα, δεν τους φροντίζετε και πολλές φορές δεν τους αποζημιώνετε, κάτι που το βιώνουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο, οποιαδήποτε ώρα σε οποιαδήποτε οδό, σε οποιαδήποτε από τις μεγάλες πόλεις σας. Για αυτό συναντάς  περισσότερους ζητιάνους μέσα σε μια μέρα, σε κάθε δρόμο της Νέας Υόρκης, από ό, τι θα συναντήσεις σε όλη σου την ζωή σε ολόκληρο το Νότο».

Ο Hammond δεν ανέφερε τις περιπτώσεις κακομεταχείρισης δούλων στο Νότο – που στην αντίληψη των περισσοτέρων φαντάζει ως ο κανόνας, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ήταν – όπως μέσω της χρήσης του μαστιγίου από τους ιδιοκτήτες σκλάβων, της σεξουαλικής κακοποίησης των μαύρων γυναικών και του γεγονότος ότι οι ιδιοκτήτες είχαν τη δύναμη να διαλύσουν οικογένειες σκλάβων με το να πουλήσουν τον προστάτη της οικογένειας και να κρατήσουν την οικογένειά του (αυτό ήταν το θέμα του περίφημου μυθιστορήματος – μυθεύματος «Η Καλύβα του Μπάρμπα-Θωμά» - βλ. εδώ). Παρ’ όλα αυτά, όπως και άλλοι παρατηρητές ομολογούν, η κατάσταση των μαύρων σκλάβων στην Αμερική εκείνη την εποχή ήταν καλύτερη από εκείνη των λευκών Άγγλων εργατών. Έτσι ο Ουαλός κοινωνικός ακτιβιστής Robert Owen (1771 – 1858), τόνισε: «Κακή και ασύνετη όπως η αμερικανική μαύρη σκλαβιά, είναι και η λευκή δουλεία στις βιοτεχνίες της Αγγλίας και μάλιστα πολύ χειρότερη από εκείνη των σκλάβων στις Δυτικές Ινδίες και στις Ηνωμένες Πολιτείες και από πολλές απόψεις, ιδίως όσον αφορά την υγεία, την διατροφή και την ενδυμασία, οι τελευταίοι ζούσαν σε πολύ καλύτερες συνθήκες από τα καταπιεσμένα και υποβαθμισμένα παιδιά και τους εργάτες στις βιοτεχνίες της Μεγάλης Βρετανίας».

Ήταν πράγματι ο Νότος, αναρωτιέται ο μαρξιστής ιστορικός Eric Hobsbawm, μια ολοκληρωτικά δουλοκτητική κοινωνία, δεδομένου ότι νέγροι ήταν πάντα μειονότητα, ακόμη και στον ‘βαθύ νότο’, και λαμβάνοντας υπόψη ότι η πλειοψηφία των σκλάβων δεν απασχολείτο στις κλασικές μεγάλες φυτείες, αλλά σε μικρούς αριθμούς σε φάρμες λευκών ή δουλεύοντας ως υπηρέτες; Δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι η δουλεία ήταν το κεντρικό όργανο της νότιας κοινωνίας, ή ότι ήταν η κύρια αιτία της τριβής και της ρήξης μεταξύ Βορρά και Νότου. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί θα έπρεπε να οδηγήσει σε απόσχιση και ‘εμφύλιο’ πόλεμο, και όχι σε κάποιο είδος συνύπαρξης. Άλλωστε, αν και χωρίς αμφιβολία οι περισσότεροι άνθρωποι στον Βορρά απεχθανόταν τη δουλεία, οι φανατικοί αμπολισιονιστές (υπερασπιστές της χειραφέτησης των δούλων) από μόνοι τους ποτέ δεν ήταν αρκετά ισχυροί ώστε να καθορίζουν την πολιτική της Ένωσης. Και ο βόρειος καπιταλισμός, ανεξάρτητα από τις προσωπικές απόψεις των επιχειρηματιών, θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει εφικτό και εύκολο να συμφωνήσει με τον δουλοκτητικό Νότο και να τον αξιοποιήσει, όπως έγινε με το «απαρτχάιντ» της Νότιας Αφρικής.

«Φυσικά οι δουλοκτητικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένου του Νότου, ήταν καταδικασμένες. Καμία από αυτές δεν επιβίωσε στην περίοδο από το 1848 έως το 1890 - ούτε καν στην Κούβα και στη Βραζιλία... Είχαν ήδη απομονωθεί τόσο φυσικά, με την κατάργηση του αφρικανικού δουλεμπορίου, το οποίο ήταν αρκετά αποτελεσματικό από τη δεκαετία του 1850, όσο και ηθικά, από τη συντριπτική συναίνεση του αστικού φιλελευθερισμού που τις θεωρούσε αντίθετες προς την πορεία της ιστορίας, ηθικά ανεπιθύμητες και οικονομικά αναποτελεσματικές. Είναι δύσκολο να προβλεφθεί η επιβίωση του Νότου ως κοινωνία σκλάβων στον εικοστό αιώνα, περισσότερο από την επιβίωση της δουλοπαροικίας στην Ανατολική Ευρώπη, ακόμη και αν την θεωρήσουμε βιώσιμη τόσο οικονομικά όσο και ως σύστημα παραγωγής. Αλλά αυτό που έφερε το Νότο στο σημείο της κρίσης στη δεκαετία του 1850 ήταν ένα πιο συγκεκριμένο πρόβλημα: η δυσκολία της συνύπαρξης με έναν δυναμικό βόρειο καπιταλισμό και μια μεταναστευτική πλημμυρίδα προς την Δύση.

«Από καθαρά οικονομική άποψη, ο Βορράς δεν ανησυχούσε πολύ για το Νότο, μια αγροτική περιοχή που δεν συμμετείχε καθόλου στην εκβιομηχάνιση. Ο χρόνος, ο πληθυσμός, οι πόροι και η παραγωγή ήταν στο πλευρό του. Τα κύρια ανασταλτικά-μπλοκ ήταν πολιτικά. Ο Νότος, μια εικονική ημι-αποικία Βρετανών στους οποίους παρείχε το μεγαλύτερο μέρος του ακατέργαστου βαμβακιού του, απολάμβανε τα προνόμια του ελεύθερου εμπορίου, ενώ η βόρεια βιομηχανία είχε από καιρό σταθερά και μαχητικά δεσμευτεί σε προστατευτικούς δασμούς, που δεν ήταν σε θέση να επιβάλλουν επαρκώς όπως επιθυμούσαν, λόγω της πολιτικής επιρροής των νότιων πολιτειών (που εκπροσώπησαν, πρέπει να σημειωθεί, σχεδόν το ήμισυ του συνολικού αριθμού των πολιτειών το 1850). Η βόρεια βιομηχανία ήταν σίγουρα πιο ανήσυχη για ένα έθνος που ήταν μισό υπέρ της ελεύθερης διακίνησης και μισό υπέρ του προστατευτισμού, παρά για ένα έθνος που ήταν μισό υπέρ των σκλάβων και μισό υπέρ της ελευθερίας (όπως προπαγανδιστικά προβλήθηκε). Πρέπει εξίσου να σημειωθεί, ότι ο Νότος έκανε τα πάντα για να αντισταθμίσει τα πλεονεκτήματα του Βορρά με το να τα αφαιρέσει από την ενδοχώρα του, επιχειρώντας να καθιερώσει μια διαπραγματευτική και επικοινωνιακή πραγματικότητα με νότιο προσανατολισμό και με βάση το σύστημα του ποταμού Μισισιπή και όχι με προσανατολισμό την ανατολή και τον Ατλαντικό Ωκεανό και στο μέτρο του δυνατού να επεκταθεί προς τη Δύση. Αυτό ήταν αρκετό φυσικό αφού οι φτωχοί Λευκοί του είχαν από καιρό εξερευνήσει και ανοίξει τη Δύση.

«Αλλά η ίδια η οικονομική υπεροχή του Βορρά σήμαινε ότι ο Νότος έπρεπε να επιμείνει παραμένοντας ανυποχώρητος στην πολιτική του δύναμη - επιμένοντας στην επίσημη αποδοχή της δουλείας στα νέα δυτικά εδάφη, τονίζοντας την αυτονομία των πολιτειών («πολιτειακά δικαιώματα» / ‘states’ rights) κατά την εθνική κυβέρνηση, ασκώντας το δικαίωμα αρνησικυρίας στις εθνικές πολιτικές, αποθαρρύνοντας τις βόρειες οικονομικές επενδύσεις κ.λπ. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι ένα εμπόδιο για τον Βορά και παράλληλα να συνεχίζει την επεκτατική πολιτική του στη Δύση. Μόνο τα εργαλεία του ήταν πολιτικά. Όμως το ρεύμα της ιστορίας ήταν εναντίον του (δεδομένου ότι δεν μπορούσε να κερδίσει το Βορρά στο δικό του παιχνίδι της καπιταλιστικής ανάπτυξης). Κάθε βελτίωση στον τομέα των μεταφορών ενίσχυε τους δεσμούς της Δύση με τον Ατλαντικό. Βασικά το σιδηροδρομικό δίκτυο έτρεχε από τα ανατολικά προς τα δυτικά με σχεδόν καθόλου μεγάλες ουρές από τον βορρά προς το νότο. Επιπλέον, οι άνδρες που κατοικούσαν τη Δύση, είτε προέρχονταν από τον Βορρά ή από το Νότο, δεν ήταν ιδιοκτήτες σκλάβων, αλλά φτωχοί, Λευκοί και ελεύθεροι, που προσελκύονταν από την δωρεάν γη ή τον χρυσό ή την περιπέτεια. Ως εκ τούτου, η επίσημη παράταση της δουλείας στα νέα εδάφη και τις πολιτείες ήταν ζωτικής σημασίας για το Νότο, και οι ολοένα και πιο πικρές συγκρούσεις των δύο πλευρών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1850 στράφηκαν κυρίως στο θέμα αυτό. Ταυτόχρονα, η δουλεία ήταν άσχετη με τη Δύση, και μάλιστα η επέκταση προς την Δύση θα μπορούσε πραγματικά να αποδυναμώσει το σύστημα δουλείας. Δεν παρείχε καμία τέτοια ενίσχυση, όπως εκείνη που οι Νότιοι ηγέτες ήλπιζαν όταν εξέταζαν την προσάρτηση της Κούβας και τη δημιουργία μιας Νότιας-Καραϊβικής αυτοκρατορίας φυτείας. Εν συντομία, ο Βορράς ήταν σε θέση να ενοποιήσει την ήπειρο, ενώ ο Νότος δεν ήταν. Η επιθετική του στάση, στην πραγματικότητα επέβλεπε στο να αποχωρήσει από την Ένωση, και αυτό επιδεινώθηκε με την εκλογή του Αβραάμ Λίνκολν από το Ιλινόις το 1860, καθώς αποδείχθηκε ότι είχε χάσει τις «μεσοδυτικές πολιτείες».

Για τέσσερα χρόνια μαινόταν ο πόλεμος. Όσον αφορά τις απώλειες και την καταστροφή ήταν μακράν ο μεγαλύτερος πόλεμος στον οποίο μία “ανεπτυγμένη” χώρα είχε εμπλακεί. Οι βόρειες πολιτείες, μολονότι αρκετά κατώτερες σε στρατιωτική απόδοση, κέρδισε τελικά λόγω της τεράστιας υπεροχής τους σε εργατικό δυναμικό, παραγωγική ικανότητα και τεχνολογία. Άλλωστε, οι βόρειες πολιτείες περιείχαν πάνω από το 70 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών, πάνω από το 80 τοις εκατό των ανδρών της στρατιωτικής ηλικίας και πάνω από το 90 τοις εκατό της βιομηχανικής παραγωγής τους. Ο θρίαμβός τους ήταν, επίσης, θρίαμβος του αμερικάνικου καπιταλισμού και των σύγχρονων Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως, αν και η δουλεία καταργήθηκε, δεν επήλθε ο θρίαμβος του Νέγρου, δούλου ή ελεύθερου. Μετά από μερικά χρόνια «Ανασυγκρότησης» (‘Reconstruction’, δηλαδή του αναγκαστικού «εκδημοκρατισμού»), ο Νότος επανήλθε στον έλεγχο των συντηρητικών Λευκών Νοτίων, δηλαδή των «ρατσιστών». Τα βόρεια στρατεύματα κατοχής αποσύρθηκαν τελικά το 1877. Κατά μία έννοια, πέτυχαν τον στόχο τους: οι Ρεπουμπλικάνοι Βόρειοι (που διατήρησαν την προεδρία για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου 1860 - 1932) δεν μπορούσαν να σπάσουν τον σταθερά Δημοκρατικό Νότο, ο οποίος διατήρησε ως εκ τούτου σημαντική αυτονομία. Ο Νότος, στην πραγματικότητα, παρέμεινε αγροτικός, φτωχός, ξεχασμένος και αγανακτισμένος. Οι Λευκοί αγανάκτησαν και δεν ξέχασαν ποτέ την ήττα.

Η μανία των Βορείων να καταστρέψουν την πατριαρχική, αγροτική, δουλοκτητική κοινωνία του Νότου αποξένωσε τους νομοθέτες τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο. Έτσι, οι βουλευτές του Illinois – της πολιτείας από όπου καταγόταν ο Λίνκολν – κάλεσαν την Ανακήρυξη της Χειραφέτησης το 1863, ένα γιγάντιο σφετερισμό που μετέτρεπε τον πόλεμο που ομολογουμένως ξεκίνησε από την κεντρική κυβέρνηση ως προστασία της αρχής του Συντάγματος, σε σταυροφορία για την ξαφνική, άνευ όρων και βίαιη απελευθέρωση των 3.000.000 νέγρων δούλων, που θα είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο μια ολοκληρωτική ανατροπή της Ομοσπονδιακής Ένωσης, αλλά και μια επανάσταση στην κοινωνική οργάνωση των Πολιτειών του Νότου ... με τις συνέπειες για το παρόν όσο και το μέλλον και των δύο φυλών να διαγράφονται ζοφερές.

Να θυμίσουμε και πάλι, ότι ο περίφημος Νότιος στρατηγός Robert ELee δεν ήταν κανένας άγριος ιδιοκτήτης σκλάβων. Αλλά ερχόμενος αντιμέτωπος με την επιλογή μεταξύ της βίαιης καταστροφής του Νότου από τον Βορρά και της υπεράσπισης του Νότου από αυτήν τη βία, ένιωθε ότι έπρεπε να πει στο συνέδριο της συνομοσπονδίας: «Λαμβάνοντας υπόψη ότι η σχέση του αφέντη και του σκλάβου, που ελέγχεται από ανθρώπινους νόμους και επηρεάζεται από τον Χριστιανισμό και ένα φωτισμένο δημόσιο αίσθημα, ως το καλύτερο που μπορεί να υπάρχει μεταξύ των λευκών και μαύρων, θα ήθελα να αποδοκιμάσω οποιαδήποτε ξαφνική διαταραχή της εν λόγω σχέσης, εκτός εάν είναι απαραίτητο για να αποτραπεί μια μεγαλύτερη καταστροφή και των δύο φυλών». Αλλά, συνέχισε, «Νομίζω ότι ...(σχετικά με την παρούσα κρίση) θα πρέπει να αποφασίσουμε αν η δουλεία σβηστεί από τους εχθρούς μας και οι δούλοι χρησιμοποιηθούν εναντίον μας ή αν θα τους χρησιμοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι εν μέσω των επιπτώσεων που μπορούν να παραχθούν για τους κοινωνικούς μας θεσμούς. Η δική μου άποψη είναι ότι θα πρέπει να τους απασχολήσουμε χωρίς καθυστέρηση», και ο «καλύτερος τρόπος για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας και της πιστότητας αυτής της βοηθητικής δύναμης θα ήταν να υπάρχουν μέτρα με ένα καλό- σχέδιο σταδιακής και γενικής χειραφέτησης...».

Ένα άλλο εντυπωσιακό παράδειγμα είναι του στρατηγού Thomas J. "StonewallJackson, του καλύτερου στρατηγού του Νότου, ενός βαθιά θρησκευόμενου ανθρώπου και, σύμφωνα με τον Λόρδο Roberts, ανώτατο διοικητή των βρετανικών στρατευμάτων στις αρχές του 20ου αιώνα, «μίας από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές μεγαλοφυΐες». Ο Jackson είχε δύο σκλάβους, οι οποίοι και οι δύο του είχαν ζητήσει να τους αγοράσει μετά τον θάνατο των κυρίων τους. Ο Τζάκσον έβλεπε την ανθρώπινη δουλεία με χαρακτηριστική απλότητα. Ο Θεός είχε συστήσει την δουλεία για λόγους που ο άνθρωπος δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να αμφισβητήσει. Ένας καλός Χριστιανός είχε την ευθύνη να φέρεται καλά στους σκλάβους με πατρική στοργή και να τους υπενθυμίζει τις υποσχέσεις του Θεού. Ο Τζάκσον δίδασκε το απόγευμα της Κυριακής την Αγία Γραφή σε όλους τους σκλάβους και ελεύθερους στο Λέξινγκτον.

Για τον Τζάκσον η διάλυση της Ένωσης, «μπορεί να έρθει μόνο με την άδεια του Θεού, και θα πρέπει να επιτρέπεται μόνον εάν είναι για το καλό του λαού Του».

Το κόστος του «εμφυλίου» ήταν τρομακτικό: 600.000 έχασαν τη ζωή τους και στις δύο πλευρές, περισσότερο από όλους τους Αμερικανούς που έχασαν τη ζωή τους στους δύο παγκόσμιους πολέμους του εικοστού αιώνα (520.000). Πολλές χιλιάδες αρνήθηκαν να ενταχθούν στο στρατό των Βορείων και δρακόντεια μέτρα εφαρμόσθηκαν για να γίνει η στρατολόγηση. Βαναυσότητες διαπράχθηκαν και από τις δύο πλευρές, αλλά οι περισσότερες από την πλευρά των «απελευθερωτών».

Οι σκλάβοι "απελευθερώθηκαν" για να απολαύσουν την ανεργία, τη φτώχεια και την συνεχιζόμενη καταπίεση των Λευκών. "Οι σκλάβοι απελευθερώθηκαν", γράφει ο Reynolds, "αλλά δεν έγιναν ισότιμοι πολίτες. Η δωδεκάχρονη Βόρεια κατοχή του Νότου της περιόδου 1865 με 1877, γνωστή ως περίοδος «Ανασυγκρότησης», ήταν πολύ σύντομη και δεν κατάφερε να «ανασυγκροτήσει» το Νότιο τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα, οι Νότιοι έβλεπαν με ρομαντισμό την προπολεμική τους τάξη ως μέρος της ξεχωριστής τους ταυτότητας. Από τη σκοπιά των πολιτικών δικαιωμάτων, η «Ανασυγκρότηση» ήταν μια τραγικά χαμένη ευκαιρία – αφού αυτά δεν αποκαταστάθηκαν μέχρι την λεγόμενη «Δεύτερη Ανασυγκρότηση» της δεκαετίας του 1960, η οποία επιβλήθηκε με την ομοσπονδιακή εξουσία που θεωρούσε αδιανόητο να υπάρχει ακόμη η νοοτροπία της δεκαετίας του 1860. Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότεροι Βόρειοι στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν εξίσου ‘νεγροφοβικοί’ με τους Νότιους ομολόγους του. Έτσι, αντί μεταξύ σκλάβων και ελευθέρων, το μεγάλο χάσμα στην αμερικανική κοινωνία έγινε μεταξύ Λευκών και Μαύρων ...

«Η ελευθερία είναι μεθυστικό πράγμα, αλλά δεν γεμίζει τα στομάχια», είπε ο Frederick Douglass, Βόρειος Μαύρος ηγέτης. Τώρα, ο Μαύρος έπρεπε να προσπαθήσει μόνος του στον κόσμο, ή όπως λέει η φράση αργκό “Rootpigor die”. Ήταν ελεύθερος από τον αφέντη, αλλά ήταν σκλάβος της κοινωνίας. Δεν είχε ούτε χρήματα, ούτε περιουσία, ούτε φίλους. Γυρνούσαν γυμνοί, πεινασμένοι και άποροι. Και υπήρχαν 4.000.000 απελευθερωμένοι σκλάβοι σε όλο το Νότο το 1865....

Φυσικά, σε σύγκριση με τα περισσότερα κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέμειναν μια χώρα με ένα μεγάλο μέτρο θρησκευτικής και πολιτικής ελευθερίας. Αλλά, ως αποτέλεσμα του πολέμου η εξουσία του κράτους πάνω στο άτομο αυξήθηκε  σημαντικά, τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο. Τα κράτη μπορούν να απελευθερώσουν τους υποτελείς τους, όπως έκανε ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄ - με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία και ανώδυνα, και σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα - στη Ρωσία, όταν απελευθέρωσε τους δουλοπάροικους.

Όσον αφορά την χριστιανική στάση στον πόλεμο και το θεσμό της δουλείας, ενώ το Ευαγγέλιο δεν εγκρίνει τη δουλεία, δεν εγκρίνει και τους βίαιους πολέμους για την κατάργησή της. Ο αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος του Τζόρντανβιλ γράφει: "Η επιστολή του αγίου Αποστόλου Παύλου προς τον Φιλήμονα μαρτυρεί έντονα το γεγονός ότι η Εκκλησία του Χριστού, όσον αφορά την απελευθέρωση του ανθρώπου από την αμαρτία, δεν παράγει μια βίαιη ρήξη με τις καθιερωμένες σχέσεις των ανθρώπων, και δεν σφετερίζεται την πολιτική τάξη, περιμένοντας υπομονετικά για τη βελτίωση της κοινωνικής τάξης, υπό την επίδραση των χριστιανικών ιδεών. Όχι μόνο από την επιστολή αυτή, αλλά και από άλλες ..., είναι προφανές ότι η Εκκλησία, ενώ δεν μπορεί, φυσικά, να δείξει συμπάθεια στη δουλεία, την ίδια στιγμή δεν την καταργεί, και ακόμη λέει στους δούλους να υπακούν στους κυρίους τους. Επομένως, εδώ η πίστη του δούλου Ονήσιμου στον Χριστό και η ένταξή του στην Εκκλησία του Χριστού, που τον ελευθέρωσε από την αμαρτία και τον έκανε γιο της Βασιλείας του Θεού, δεν τον καθιστούσε, ωστόσο, ελεύθερο,  από την εξουσία του κυρίου του. Ο Ονήσιμος έπρεπε να επιστρέψει στο κύριό του, τον Φιλήμονα, παρά το γεγονός ότι ο Απόστολος Παύλος τον αγαπούσε σαν γιο του, και τον ήθελε στην υπηρεσία του, από τότε που ήταν στη φυλακή στη Ρώμη. Ο Απόστολος λέει επίσης ότι θα μπορούσε να διατάξει τον Φιλήμονα να συγχωρέσει τον Ονήσιμο και να τον αφήσει ελεύθερο, αλλά, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του Φιλήμονα ως κυρίου, τον παρακαλεί να συγχωρέσει τον μετανοημένο δούλο του. Η φράση του Αποστόλου: «Χωρίς τη συμφωνία σου δεν θέλω να κάνω τίποτα», δείχνει σαφώς ότι ο χριστιανισμός οδηγεί πραγματικά την ανθρωπότητα στην προσωπική τελειότητα και τη βελτίωση της κοινωνικής έννομης τάξης βάσει της αδελφοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας, αλλά όχι με τον τρόπο της βίαιης δράσης και των επαναστάσεων, αλλά με τον τρόπο της ειρηνικής πειθούς και της ηθικής επιρροής».

Στις 14 Απριλίου του 1865, ο Αβραάμ Λίνκολν δολοφονήθηκε. Αν ο Λίνκολν, όπως είδαμε, δεν ήταν κάποιος φανατικός υποστηρικτής της κατάργησης της δουλείας και προκάλεσε τον θανατηφόρο πόλεμο, κυρίως εξ αιτίας της επιθυμίας του να διατηρηθεί η Ένωση άθικτη, είναι δύσκολο να μην δούμε τον θάνατό του ως τιμωρία για το κακό που προκάλεσε, προσπαθώντας να ανατρέψει την πατριαρχική κοινωνία του Νότου και να αντικαταστήσει την δουλεία του με την δουλεία του να είσαι στο κάτω μέρος της μισθωτής εργασίας του βιομηχανικού συστήματος.

Την επόμενη ημέρα μετά τη δολοφονία, στις 15 Απριλίου, ο Νικόλαος Μοτοβίλωφ, (ο κτηματίας που θεραπεύθηκε θαυματουργικά με την προσευχή του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, έγινε δια τον Χριστόν Σαλός και έγραψε την βιογραφία του) έγραψε στον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ ενημερώνοντάς τον ότι είχε λάβει την ακόλουθη αποκάλυψη από τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ την 1η Απριλίου για το θάνατο του Αβραάμ Λίνκολν:

«Στον Κύριο και την Θεοτόκο, όχι μόνο δεν αρέσει η τρομερή καταπίεση, η καταστροφή και η άδικη ταπείνωση που σφυρηλατείται παντού στη Ρωσία από τους Δεκεμβριστές και τους μαινόμενους αμπολισιονιστές: η καλοσύνη του Θεού είναι, επίσης, πολύ δυσαρεστημένη από τα αδικήματα που προκλήθηκαν από τον Λίνκολν και τους Βορειοαμερικάνους στους ιδιοκτήτες σκλάβων των Πολιτειών του Νότου, και έτσι ο Γέροντας Πατήρ Σεραφείμ αποφάσισε ότι η εικόνα της Μητέρας του Θεού η χαρά όλων των τεθλιμμένων, θα πρέπει να αποσταλεί στον Πρόεδρο των Νοτίων – Πολιτειών που είναι δουλοκτητικές πολιτείες. Και ο ίδιος έχει παραγγείλει να υπάρχει η εξής επιγραφή σε αυτήν: στην πλήρη καταστροφή του Λίνκολν... »

      - Από εκτενέστερο άρθρο του ορθόδοξου συγγραφέα Vladimir Moss
               ΚΟ / Πηγή

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

"Confederados". Οι απόγονοι των Νοτίων στην Βραζιλία!


 Το 1972, ο Τζίμι Κάρτερ, τότε κυβερνήτης της Georgia επισκέφθηκε τη Βραζιλία και παρατήρησε με θαυμασμό την ομοιότητα μεταξύ των Αμερικάνων Νοτίων και των λεγόμενων “Confederados”, των απογόνων τους, στην πόλη Santa Bárbara d'Oeste, της πολιτείας του São Paulo. Επισκέφθηκε μάλιστα τον τάφο μιας μακρινής θείας της γυναίκας του, η οποία ήταν μία από τους αρχικούς Confederados. Οι νεότεροι ήταν τότε Νότιοι πέμπτης γενιάς. Στην φωτογραφία κάτω, ο Κάρτερ, στο μνημείο του ιερέα αιδ. Ballard S. Dunn από τη Νέα Ορλεάνη, ο οποίος οδήγησε ένα μεγάλο πληθυσμό Νοτίων στη Βραζιλία.

Μετά το τέλος του πολέμου ανεξαρτησίας του Νότου (γνωστού ως «εμφύλιου» πολέμου), αρχής γενομένης από το 1867, στην περιοχή άρχισαν να φτάνουν μετανάστες από τις νότιες πολιτείες. Οι μετανάστες αυτοί έμεινα γνωστοί ως Confederados. Μαζί με τα έθιμα και τον πολιτισμό τους, οι Confederados έφεραν νέες γεωργικές μεθόδους και τεχνικές, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην εξέλιξη της γεωργίας στην περιοχή. Οι Confederados, επίσης, έφερε νέες θρησκείες στη Βραζιλία και στις 10 Σεπτεμβρίου 1871 ιδρύθηκε η πρώτη βραζιλιάνικη Βαπτιστική Εκκλησία στη Σάντα Μπάρμπαρα.

Οι πρώτοι Νότιοι που έφθασαν στην πόλη ήταν ο συνταγματάρχης William Hutchinson Norris, ένας βετεράνος του «εμφυλίου» και πρώην γερουσιαστής από την πολιτεία της Αλαμπάμα, και ο γιος του, ο οποίος άρχισε να διδάσκει μαθήματα σχετικά με τεχνικές καλλιέργειας βαμβακιού στους ντόπιους αγρότες. Μόλις εγκαταστάθηκαν, κάλεσαν να έρθει το υπόλοιπο της οικογένειάς τους, καθώς και άλλοι συμπατριώτες τους. Η μετανάστευση των Νοτίων ήταν ζωτικής σημασίας για την περιοχή και έγινε ένα από τα κύρια πολιτιστικά δρώμενα της πόλης: η ετήσια συνάντηση της Αδελφότητας των Αμερικανικών Απογόνων (Fraternity of American Descendants ή Fraternidade Descendência Americana, στα πορτογαλικά).

Η πρώτη γενιά των Confederados παρέμεινε μια νησιωτική κοινότητα, αλλά και από την τρίτη γενιά, οι περισσότερες από τις οικογένειες άρχισαν να παντρεύονται με ντόπιους Βραζιλιάνους ή άλλους μετανάστες. Καθώς περνούσε ο καιρός, οι απόγονοι του Confederados μιλούσαν ολοένα και περισσότερο την πορτογαλική γλώσσα και προσδιόριζαν τους εαυτούς τους ως Βραζιλιάνους. Καθώς η περιοχή γύρω από την Santa Bárbara d'Oeste και την Americana ασχολιόταν όλο και περισσότερο με την παραγωγή ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο, οι Confederados έτειναν να μεταναστεύουν στις πόλεις. Σήμερα, μόνο λίγες οικογένειες εξακολουθούν να ζουν στην πρωταρχική γη που πάτησαν το πόδι τους οι πρόγονοί τους. Ενώ οι απόγονοι των αρχικών Confederados διεσπάρησαν σε όλη τη Βραζιλία, η έδρα της αδελφότητας των απογόνων είναι στη Santa Bárbara d'Oeste.

Οι σημερινοί Confederados διατηρούν την αγάπη για την συνομόσπονδη σημαία, ακόμη και αν θεωρούν τους εαυτούς τους εντελώς Βραζιλιάνους. Στη Βραζιλία, δόξα τω Θεώ, ακόμα η συνομόσπονδη σημαία δεν έχει μολυνθεί από την πανούκλα της «πολιτικής ορθότητας» και δεν θεωρείται «ρατσιστική». Άλλωστε υπάρχουν και πολλοί σύγχρονοι Confederados που είναι μιγάδες. 
Δυστυχώς, πρόσφατα, οι κάτοικοι της Americana, που τώρα κυρίως είναι ιταλικής καταγωγής, αφαίρεσαν την συνομόσπονδη σημαία από το έμβλημα της πόλης, επικαλούμενοι το γεγονός ότι οι Confederados τώρα αποτελούν μόνο το 10% του πληθυσμού της πόλης.
Το κέντρο της κουλτούρας των Confederado είναι το Campo Cemetery, γνωστό ως το «νεκροταφείο των Αμερικανών», στη Σάντα Μπάρμπαρα d'Oeste, όπου είναι θαμμένοι οι περισσότεροι από τους αρχικούς Confederados. Οι περισσότεροι Confederados ήταν προτεστάντες και το μόνο νεκροταφείο στην πόλη ήταν καθολικό, όπου απαγορεύονταν να ταφούν μη-Καθολικοί. Το 1867, με το θάνατο της Beatrice Oliver, συζύγου του συνταγματάρχη Oliver, ο συνταγματάρχης την έθαψε σε ένα οικόπεδο στην ιδιοκτησία του. Αυτό στη συνέχεια έγινε το «νεκροταφείο των Αμερικανών».

Οι απόγονοι εξακολουθούν να κρατάνε ζωντανή την σύνδεση με την ιστορία τους μέσα από την Fraternidade Descendência Americana. Κάθε Απρίλιο, η Αδελφότητα διοργανώνει ένα ετήσιο φεστιβάλ, το οποίο ονομάζεται Festa Confederada, που βοηθάει στην χρηματοδότηση του νεκροταφείου. Το φεστιβάλ βασίζεται στην κουλτούρα του παλιού Νότου της προπολεμικής περιόδου. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης υπάρχουν τυπικά αμερικανικά τρόφιμα, όπως τα ψητά κοτόπουλα, μπέργκερς και ψημένο καλαμπόκι. Μπάντες παίζουν τζαζ, Dixieland, και παραδοσιακά αμερικανικά λαϊκά τραγούδια, ο κόσμος χορεύει παραδοσιακούς χορούς, άντρες και γυναίκες φοράνε ρούχα της εποχής με τις γυναίκες να αναδύουν ένα άρωμα Σκάρλετ Ο 'Χάρα από την ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος» - ενώ φυσικά η συνομόσπονδη σημαία (των Νοτίων) είναι παντού!

Το φεστιβάλ δέχεται επισκέπτες από διάφορα μέρη της Βραζιλίας αλλά και του κόσμου. Το 2006 το επισκέφτηκαν 1.500 άτομα. Ανάμεσα στους επισκέπτες είναι και αρκετοί μαύροι.

Το μότο των οργανωτών είναι To Live and Die in Dixie!. H ιστοσελίδα τους είναι: http://festaconfederada.com.br/

Πέρσι το επισκέφτηκε μια δημοσιογράφος του αριστερών απόψεων Vice, για να κάνει ρεπορτάζ. 

Μεταξύ άλλων περιγράφει:

Μια μέρα την περασμένη άνοιξη, κοντά σε ένα παλιό αγροτικό νεκροταφείο στη νότια Βραζιλία, ένας μαύρος που ακούει στο όνομα Marcelo Gomes κρατούσε τις άκρες μιας σημαίας της Συνομοσπονδίας ποζάροντας για μια φωτογράφηση από κινητό τηλέφωνο. Μετά τη λήψη της φωτογραφίας, ο Gomes είπε ότι δεν βλέπει κανένα πρόβλημα ένας μαύρος να αποτίει φόρο τιμής στην ιστορία των Συνομόσπονδων Πολιτειών της Αμερικής. «Η αμερικανική κουλτούρα είναι μια όμορφη κουλτούρα», λέει. Κάποιοι από τους φίλους του έχουν συνομόσπονδο αίμα.
Ο Gomes βρέθηκε μαζί με άλλους 2.000 Βραζιλιάνους στην ετήσια Festa της Fraternidade Descendência Americana, την αδελφότητα των απόγονων των Νοτίων στη Βραζιλία, σε ένα οικόπεδο κοντά στην πόλη Americana, όπου εγκαταστάθηκαν Νότιοι πριν από 150 χρόνια. Το νεκροταφείο είναι συνήθως άδειο και δεν βρίσκεται κανείς εκτός από τον επιστάτη του ή τον περίεργο πιστό που επισκέπτεται το μικρό εκκλησάκι χτισμένο από τούβλα. Το γιορτινό πρωινό του Απριλίου, από ένα ηχείο το τραγούδι μάχης των Νοτίων "Stonewall Jackson's Way" που ακούγεται στη διαπασών Way", διακόπτει τη σιωπή του νεκροταφείου. Βραζιλιάνοι με ψηλά καπέλα και δερμάτινα μπουφάν αρχίζουν τους χαιρετισμούς.
Για μίλια γύρω από το νεκροταφείο, ο καυτός ήλιος πέφτει πάνω στα χωράφια του ζαχαροκάλαμου που φυτεύτηκαν από τους χιλιάδες Νότιους που είχαν απορρίψει την λεγόμενη «Ανασυγκρότηση» μετά την λήξη του λεγόμενου «εμφυλίου» πολέμου και είχαν εγκαταλείψει τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια εθελοντική εξορία που η αμερικανική ιστορία λίγο ή πολύ έχει διαγράψει. Η διάσπαρτη διασπορά τους συγκεντρώνεται εδώ σε ετήσια βάση τα τελευταία 25 χρόνια. Η γιορτή τους χρηματοδοτείται από την τοπική αυτοδιοίκηση, και είναι μία οικογενειακή επανένωση των Confederados, έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες θύλακες των παιδιών του αμετανόητου Νότου!

Νότιες σημαίες που γράφουν “Heritagenot Hate ("Κληρονομία, όχι Μίσος"), ένα περίπτερο όπου αλλάζονται τα βραζιλιάνικα ρεάλ με το νόμιμο νόμισμα της Festa, το συνομόσπονδο χαρτονόμισμα του $ 1, παιδιά μαζεμένα στο τραμπολίνο να πηδούν και μία ουρά που περιμένει τα τηγανητά κοτόπουλα να γίνουν.



Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

"Raise the Black Flag..."

Η Μαύρη Σημαία στην Ιστορία έχει πολλές έννοιες. Στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας του Νότου (τον λεγόμενο «εμφύλιο» πόλεμο), 1861-1865, ορισμένες «παράτυπες» μονάδες του Στρατού της Συνομοσπονδίας, (όπως οι τρομεροί Quantrill's Raiders στις τάξεις των οποίων ήταν και ο διάσημος "outlaw" Jesse James) σήκωναν την Μαύρη Σημαία, προκειμένου να κάνουν γνωστό στον εχθρό ότι δεν θα έδειχναν κανένα έλεος, αλλά θα πολεμούσαν σκληρά και μέχρις εσχάτων για να τους εξολοθρεύσουν και να μην αφήσουν κανένα ζωντανό. Ήταν το αντίθετο της λευκής σημαίας που συμβολίζει την παράδοση. 
Ειδικότερα ο θρυλικός στρατηγός "Stonewall" Jackson λέγεται ότι είχε προτείνει «την μαύρη σημαία», ως τον μόνο τρόπο για να αναγκασθεί ο Βορράς να αποδεχθεί την ανεξαρτησία του Νότου. Στο βιβλίο "How the South Could Have Won the War," («Πως ο Νότος θα μπορούσε να είχε κερδίσει τον πόλεμο») του Bevin Alexander, όπως και στην ταινία “God's and Generals”, ο Jackson καλωσορίζει τον στρατηγός J.E.B. Stuart και αμέσως ξεκινά να του μιλάει για "τη μαύρη σημαία", πριν από την Πρώτη Μάχη στο Manassas.

Στην ταινία λέει ο "Stonewall" Jackson: "Συνταγματάρχα Stuart, αν ήταν στο χέρι μου δεν θα δείχναμε κανένα έλεος για τον εχθρό. Καθόλου περισσότερο από αυτό που οι ερυθρόδερμοι έδειξαν στους στρατιώτες σας. Μαύρη σημαία, κύριε. Αν ο Βορράς θριαμβεύσει, δεν θα είναι μόνο η καταστροφή της περιουσίας μας, θα είναι το προοίμιο για την αναρχία, την απιστία και την απόλυτη απώλεια της ελεύθερης και υπεύθυνης κυβέρνησης σε αυτήν την ήπειρο. Θα είναι ο θρίαμβος των μεγαλεμπόρων, των τραπεζών και των εργοστασιαρχών. Εμείς θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους Ομόσπονδους εισβολείς δίκαια και αμυνόμενοι, και να σηκώσουμε ταυτόχρονα τη μαύρη σημαία. Κανένα έλεος στους παραβιαστές των σπιτιών και των εστιών μας. Η πολιτική μας ηγεσία στο Richmond είναι πάρα πολύ δειλή για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα του επερχόμενου πολέμου. Θα πρέπει να κοιτάξουμε στη Βίβλο. Είναι γεμάτη από τέτοια πολέμους. Μόνο η μαύρη σημαία θα φέρει τους Βόρειους γρήγορα στα συγκαλά τους και θα τελειώσει γρήγορα τον πόλεμο".


Ο βαθιά θρησκευόμενος Jackson, προφανώς βάσιζε την άποψή του στην Παλαιά Διαθήκη, που θεωρούσε ότι εξακολουθούσε να ισχύει, και ότι θα έπρεπε να εφαρμόζεται, στον εχθρικό στρατό της Ένωση.(Ίσως είχε στο μυαλό του το Δευτερονόμιο 20: 10-15). Αυτό βγαίνει από μια συνομιλία του με τον γαμπρό του, Λοχαγό Barringer. Εκεί λέει:


"Θυμάμαι, Captain Barringer, την κουβέντα που είχαμε εσείς και εγώ κάποτε είχε στο τραπέζι μου στο Λέξινγκτον στον θερμό κομματικό αγώνα του 1860. Αν και έχουμε διαφορές ως προς την πολιτική, έτυχε να συμφωνήσουμε ως προς το χαρακτήρα αυτού του πολέμου, αν κάποτε ξεκινήσει... Κανείς μας δεν είχε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δουλεία, αλλά και οι δύο συμφωνήσαμε ότι αν ποτέ ξεσπούσε πόλεμος, ο Νότος δεν θα είχε καμία εναλλακτική λύση παρά μόνο να υπερασπιστεί τα εδάφη του και τις εστίες του, την δουλεία και όλα... Εγώ βλέπω ότι αυτός ο πόλεμος, εάν ο Βορράς θριαμβεύσει, θα φέρει μια διάλυση στα θεμέλια όλης της κοινωνίας. Δεν είναι μόνο η καταστροφή της περιουσίας μας, αλλά θα είναι το προοίμιο για την αναρχία, την απιστία, και την απόλυτη απώλεια της ελεύθερης υπεύθυνης κυβέρνησης σε αυτήν την ήπειρο. Με αυτές τις πεποιθήσεις, εγώ πάντα πίστευα ότι οφείλουμε να απαντήσουμε στους Ομοσπονδιακούς εισβολείς δείχνοντάς τους τη μαύρη σημαία, δηλ., "Κανένα έλεος στους παραβιαστές των σπιτιών και των εστιών μας!.."

Robert E. Lee: Ανδρείος στρατιώτης, ευγενής πατριώτης και αληθινός χριστιανός

Η 19η Ιανουαρίου σηματοδοτεί την 209η επέτειο από τη γέννηση του Robert E. Lee το 1807, ενός από τους πιο ευλαβείς και σεβαστούς στρατιωτικούς ηγέτες στην αμερικανική ιστορία. Αυτός ο σεβασμός στο πρόσωπό του εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, όπου έχει μελετηθεί η στρατιωτική ηγεσία. Τα γενέθλια του Λη είναι δημόσια αργία στην πολιτεία της Αλαμπάμα, του Αρκάνσας, του Μισισιπή και της Φλόριντα. Ήταν επίσης επίσημη αργία στην Γεωργία μέχρι φέτος, όπου θα ισχύει η «προαιρετική» αργία. Άλλες νότιες πολιτείες τιμούν τον Λη κατά τη διάρκεια της ‘Confederate Memorial Day’ (Ημέρα Συνομοσπονδιακής Μνήμης), στη Βόρεια Καρολίνα, Νότια Καρολίνα, Κεντάκι και Λουισιάνα, στην ‘Lee-Jackson Day’, στην Βιρτζίνια και στην ‘Decorations Day’, στο Τενεσή. Αρκετές πολιτείες συνδυάζουν τον εορτασμό των γενεθλίων του Lee με τα γενέθλια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον Ιανουάριο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ωστόσο, ότι ο εορτασμός των γενεθλίων του Lee έχει υποστεί χτυπήματα λόγω αλλαγών στις «πολιτικές» προκειμένου οι «πολιτικές» αυτές να προσαρμοσθούν στην πολιτική ορθότητα, παρόλο που οι εν λόγω πολιτικές ατζέντες βασίζονταν σε πολιτικές σκοπιμότητες, ψευδείς ιστορικές αφηγήσεις και τεράστια άγνοια της ιστορίας. 

Ο Lee δεν ήταν υπέρ της δουλείας, πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τον "εμφύλιο πόλεμο", που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 700.000 στρατιωτικούς και πολίτες από το 1861 έως το 1865. Πίστευε ότι ο θεσμός της δουλείας αποτελούσε μεγάλη μάστιγα και για τους σκλάβους και για τους ιδιοκτήτες σκλάβων. Ο ίδιος ελευθέρωσε τους σκλάβους, που κληρονόμησε από την περιουσία του πατέρα της συζύγου του, George Washington Custis, με διαθήκη που έγινε το 1858, αλλά όχι πριν βεβαιωθεί ότι έγγραφη θέλησή του μπορούσε να επιτευχθεί, και οι χειραφετημένες οικογένειες δούλων θα είχαν τις κατάλληλες συνθήκες, εκπαίδευση και εμπειρία για να κερδίσουν μια ζωή που θα μπορούσαν να διαχειριστούν μόνοι τους στα τέλη Δεκεμβρίου του 1862. Αλλά τα γεγονότα και η λογική δεν μετρούν πολύ στο σημερινό υστερικό νομοθετικό περιβάλλον. Η πολιτική ορθότητα έχει δημιουργήσει στην Αμερική σήμερα, ένα καταναγκαστικό και άδικο περιβάλλον «πολιτικών δικαιωμάτων» που συγκρίνεται με την περίφημη εποχή της Ανασυγκρότησης του 1865-1877 και των Δικών των Μαγισσών του Salem του 1692.

Η άσκοπη δολοφονία εννέα Αφροαμερικάνων σε εκκλησία, από έναν 21χρονο παράφρονα Λευκό ήταν αρκετή για να ξεσπάσει ένα υστερικό κυνήγι μαγισσών και μια γενοκτονία εναντίον οτιδήποτε Νότιου. Πολιτικές αποφάσεις που οδηγούνται από πνεύμα εκδίκησης και ένα απύθμενο μίσος βρήκαν χώρο να αναπτυχθούν και να εκτελεσθούν εξ αιτίας της πολιτικής δειλίας που μαστίζει όχι μόνο το Νότο, αλλά το σύνολο της Αμερικής. Μόνο οι βλάκες πολιτικοί μπορεί να πιστέψουν ότι το αποτέλεσμα θα είναι η «φυλετική κατανόηση» και «επούλωση». Εκτός από την πολιτιστική καταστροφή και την αύξηση της έντασης, αυτό θα οδηγήσει σε ακόμα χειρότερη διακυβέρνηση. 

Η κρίση στην Αμερική δεν απαιτεί περισσότερες ψηφοθηρικές πολιτικές πρακτικές και ψευδή δημαγωγία. Ούτε την θυσία της ελευθερίας, του πολιτισμού, της ιστορίας του λαού του Νότου και της αλήθειας, για χάρη της καταπιεστικής κυβέρνησης, της αντι-χριστιανικής πολυπολιτισμικότητας και της δειλής πολιτικής ορθότητας. Αυτό που χρειάζεται είναι ηγέτες με το θάρρος, τον χαρακτήρα, την κοινή λογική και τη σοφία, όπως ο στρατηγός Robert E. Lee.

Μετά το θάνατο του Lee στο σπίτι του στο Λέξινγκτον, Βιρτζίνια, στις 12 Οκτωβρίου, το 1870, ο πρώην πρόεδρος των Συνομόσπονδων Πολιτειών (C.S.A.) Jefferson Davis, έπλεξε το εγκώμιο του Robert E. Lee σε μια επιμνημόσυνη συνάντηση στο Richmond στις 3 Νοεμβρίου. Αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση στρατηγών και αξιωματικών της Συνομοσπονδίας μετά το τέλος του πολέμου. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, είπε για τον Lee:

"Αυτός ο καλός πολίτης, αυτός ο γενναίος στρατιώτης, αυτός ο μεγάλος στρατηγός, αυτός ο αληθινός πατριώτης, είχε έναν ακόμη υψηλότερο έπαινο από όλους τους άλλους. Ήταν ένας αληθινός Χριστιανός". 
Ο John Brown Gordon (φώτο), ο συνομόσπονδος υποστράτηγος και αργότερα Διοικητής της Γεωργίας και γερουσιαστής, είχε να πει για τον Lee:

"Ήταν μέγας διανοητικά. Φυσικά είχε δυνατά πάθη. Αγαπούσε τον ενθουσιασμό του πολέμου. Αγαπούσε το μεγαλείο. Αλλά όλες αυτές οι ορέξεις και οι ορμές είχαν τεθεί υπό τον έλεγχο της κρίσης του και ήταν πλήρως υποταγμένος στην χριστιανική του πίστη. Αυτό τον έκανε ανιδιοτελή και πάντα πρόθυμο να θυσιαστεί στο βωμό του καθήκοντος και στην υπηρεσία των συνανθρώπων του ... (Ο Λη) είναι μια επιστολή, γραμμένη από τον Θεό και σχεδιασμένη από τον Θεό για να διδάξει τους ανθρώπους αυτής της χώρας πως η επίγεια επιτυχία δεν είναι το κριτήριο της αξίας, ούτε το μέτρο του αληθινού μεγαλείου".

Καλά θα κάνουμε να θυμόμαστε την αίσθηση του καθήκοντος και την τιμή. Γράφοντας σε έναν από τους γιους του, συμβούλευσε:

"Καθήκον ... είναι η πιο μεγαλοπρεπής λέξη στη γλώσσα μας. Κάνε το καθήκον σου σε όλα τα πράγματα ... .Δεν μπορείς να κάνεις περισσότερα, δεν πρέπει ποτέ να θέλεις να κάνεις λιγότερα".

Όταν του είπαν ότι οι εφημέριοι του προσεύχονταν γι’ αυτόν καθημερινά, απάντησε:

"Μπορώ μόνο να πω ότι δεν είμαι παρά ένας φτωχός αμαρτωλός, που εμπιστεύομαι μόνο τον Χριστό για την σωτηρία μου".

Απαντώντας σε δημόσιο έπαινο, ο Lee είπε:

«Τρέμω για τη χώρα μου όταν ακούω την εμπιστοσύνη που εκφράζεται στο πρόσωπό μου. Γνωρίζω πολύ καλά την αδυναμία μου, ότι η μόνη μας ελπίδα είναι στο Θεό».

Ποιος σύγχρονος στρατιωτικός ηγέτης θα έλεγε τα παρακάτω στα στρατεύματά του;

Στην Γενική Διαταγή 83, στις 13 Απριλίου 1863, έγραψε:

"Στρατιώτες! Έχουμε αμαρτήσει ενάντια στον Παντοδύναμο Θεό. Έχουμε ξεχάσει το έλεός Του και έχουμε καλλιεργήσει ένα εκδικητικό, υπεροπτικό και αλαζονικό πνεύμα. Ξεχάσαμε ότι οι υπερασπιστές ενός δίκαιου σκοπού θα πρέπει να είναι καθαροί στα μάτια Του. Ότι η ζωή μας είναι στα χέρια Του. Και βασιστήκαμε υπερβολικά στα δικά μας όπλα για την επίτευξη της ανεξαρτησίας μας. Ο Θεός είναι η μόνη μας καταφυγή και δύναμη. Ας είμαστε ταπεινοί ενώπιον Του ..."

Σε ένα φίλο που καταριόταν τον Βορά στο τέλος του πολέμου, είπε ο Λη,

"Έχω αγωνιστεί εναντίον του λαού του Βορά επειδή πίστεψα ότι επιχείρησαν να αποσπάσουν από το Νότο τα πιο πολύτιμα δικαιώματά του. Αλλά ποτέ δεν ένιωσα πικρά ή εκδικητικά συναισθήματα, και δεν υπήρξε ποτέ μέρα που να μην είχα προσευχηθεί γι’ αυτούς".

Ο λαός του Νότου οφείλει να μην ξεχάσει και να συνεχίσει να αποδίδει σεβασμό και τιμή στη μνήμη των νεκρών ηρώων του και όλων εκείνων που υπηρέτησαν κάτω από το Νότιο Σταυρό.

Λέει ο συνομόσπονδος βετεράνος, δημοσιογράφος και ποιητής από τη Νότια Καρολίνα, Henry Timrod (1829-1867) στην ‘Ωδή του στο Κοιμητήριο Magnolia’:
«Χαμηλώστε άγγελοι, από εκεί ψηλά στον ουρανό! Δεν υπάρχει ιερότερο έδαφος από αυτό που αναπαύεται η νικημένη ανδρεία, στεφανωμένη από την πένθιμη ομορφιά».